змізэ́рваць
‘змяншаць, прымяншаць каго-небудзь, што-небудзь’
дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
змізэ́рваю |
змізэ́рваем |
| 2-я ас. |
змізэ́рваеш |
змізэ́рваеце |
| 3-я ас. |
змізэ́рвае |
змізэ́рваюць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
змізэ́рваў |
змізэ́рвалі |
| ж. |
змізэ́рвала |
| н. |
змізэ́рвала |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
змізэ́рвай |
змізэ́рвайце |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| цяп. час |
змізэ́рваючы |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
умаля́ть несов.
1. уст. (приуменьшать) прымянша́ць, змянша́ць;
2. (принижать) прыніжа́ць, зніжа́ць;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Ні́шчыць ’даводзіць да галечы’ (Нас.), ’знішчаць, зніштажаць, губіць, спусташаць, прымяншаць’ (Гарэц.), ’спусташаць’ (Яруш.), ’знішчаць’ (Шат., Бяльк.), нішчыцца ’гінуць, прападаць’ (ТС), укр. нищити ’спусташаць, знішчаць’, польск. niszczyć ’ператвараць у нішто, марнаваць, знішчаць, спусташаць’. Выводзяць з прасл. *nīsti̯‑ (гл. нішчэ́ць) (Брукнер, 364; Фасмер, 3, 77), што ўзыходзіць да *ničьto, гл. нішто (ESSJ SG, 2, 489).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)