зачэ́пліваць I несов. зацепля́ть
зачэ́пліваць II несов.
1. (задевать, поддевать) зацепля́ть; (багром) заба́гривать;
2. (касаться чего-л. при движении) задева́ть;
1, 2 см. зачапі́ць II 1, 2
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
косну́ться сов.
1. (дотронуться) дакрану́цца (да каго, чаго), даткну́цца (да каго, чаго);
2. перен. (затронуть) закрану́ць;
косну́ться вопро́са закрану́ць пыта́нне;
3. (о деле, речи и т. п.) зайсці́; см. каса́ться.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ты́чыцца (каго, чаго) несов. каса́ться, име́ть отноше́ние (к кому, чему);
гэ́та мяне́ не т. — э́то меня́ не каса́ется;
гэ́та не т. спра́вы — э́то не име́ет отноше́ния к де́лу
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
задева́тьI несов.
1. (цепляться — за что) чапля́цца, зачапля́цца; (зацеплять — что) зачапля́ць; (касаться — чего) дакрана́цца (да чаго), кра́таць (што);
2. (трогать — кого, что) чапа́ць, крана́ць;
3. перен. (волновать) хвалява́ць, крана́ць, кра́таць; (сердить) злава́ць, гняві́ць; (оскорблять) абража́ць.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Накаса́цца ’навязацца, прычапіцца’ (Гарэц., Бяльк., Сцяшк. Сл., Юрч., Шн., Рам.), сюды ж на́кась ’назола’ (Яўс.), на́касць ’няшчасце, бяда’ (Сцяшк. Сл.), накаснік ’злыдзень’ (Полымя, 1980, 8, 253); параўн. таксама накасні́ць ’адабраць сілы’ (Сл. ПЗБ). Гл. касны ’дрэнны’, якое суадносяць з рус. касть ’свавольства, паскудства’, ’дрэнь, брыдота’ і інш., што, паводле Трубачова (Эт. сл., 9, 158), узыходзіць да прасл. дыял. *kastь, параўн. накасціць ’паскудзіць, брудзіць’ (Нас.). Параўн. таксама касі́цца ’спраўляць гулі’: Касяцца чорты у Радзіцком болоці (ТС). Не выключана, што дзеяслоў накасацца суадносіцца з рус. касаться ’дакранацца’, параўн. асабліва адкасацца ’адвязацца, адчапіцца’, гл. адкасывацца; у такім разе, магчыма, што пералічаныя вышэй словы могуць мець рознае паходжанне: словы са значэннем ’навязвацца, надаядаць’ належаць да *kasati (sę), што чаргуецца з часаць (Бернекер, 1, 491; Фасмер, 2, 206), астатнія да *kastь, што звязана з *kostь (Трубачоў, Эт. сл., 9, 157), гл. касці́ць.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)