урахава́ць

‘залічыць, аблічыць што-небудзь’

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. ураху́ю ураху́ем
2-я ас. ураху́еш ураху́еце
3-я ас. ураху́е ураху́юць
Прошлы час
м. урахава́ў урахава́лі
ж. урахава́ла
н. урахава́ла
Загадны лад
2-я ас. ураху́й ураху́йце
Дзеепрыслоўе
прош. час урахава́ўшы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

назалі́чваць сов. (во множестве) зачи́слить; см. залічы́ць 1

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

залічэ́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. залічаць — залічыць і залічацца — залічыцца.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

назалі́чваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., каго-чаго.

Залічыць у вялікай колькасці. Назалічваць студэнтаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

афо́рміць, -млю, -міш, -міць; -млены; зак.

1. што. Прыдаць чаму-н. неабходную або закончаную форму.

А. дагавор.

2. каго-што. Залічыць куды-н., прыняць з захаваннем неабходных фармальнасцей.

А. на працу.

|| незак. афармля́ць, -я́ю, -я́еш, -я́е.

|| наз. афармле́нне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

кананізава́ць, -зу́ю, -зу́еш, -зу́е; -зу́й; -зава́ны; зак. і незак.

1. каго (што). У рэлігіі: залічыць (залічваць) у святыя, прызнаць (прызнаваць) царкоўна ўзаконеным.

2. што. Прызнаць (прызнаваць) канонам (у 2 знач.), узаконіць (узаконьваць) у якасці ўзору (кніжн.).

К. палажэнні якога-н. вучэння.

|| наз. кананіза́цыя, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

залі́к, -ку м.

1. зачёт; см. залічы́ць 2;

2. (проверочное испытание и отметка) зачёт

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

залі́чаны

1. зачи́сленный;

2. засчи́танный, зачтённый;

3. отнесённый;

4. зачтённый;

1-4 см. залічы́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

штат¹, -у, М шта́це, мн. -ы, -аў, м.

1. Пастаянны склад супрацоўнікаў якой-н. установы.

Скарачэнне штатаў.

Залічыць у ш.

2. звычайна мн. Дакумент пра лік і пасады супрацоўнікаў установы і іх функцыі.

Пераглядаць штаты.

◊

Належыць па штаце — пра тое, што адпавядае службоваму, грамадскаму становішчу, заслугам і пад.

|| прым. шта́тны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

приче́сть сов.

1. (причислить к числу кого-, чего-л.) уст. залічы́ць; адне́сці;

2. (присчитать) прост. прылічы́ць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)