звя́зны свя́зный;

~нае апавяда́нне — свя́зный расска́з

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пада́нне, -я, мн. -і, -яў, н.

Вуснае апавяданне пра мінулае, якое перадаецца ад пакалення да пакалення.

Народнае п.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

пры́тча, -ы, мн. -ы, -аў, ж. (кніжн.).

Іншасказальнае апавяданне з павучальным вывадам.

П. пра блуднага сына.

|| прым. пры́тчавы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

расска́з м.

1. раска́з, -зу м., апо́вед, -ду м., апавяда́нне, -ння ср.;

2. (художественное произведение) апавяда́нне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

шматсло́ўны, -ая, -ае.

Для якога ўласціва шматслоўе.

Шматслоўнае апавяданне пра што-н. Я тут не буду шматслоўным.

|| наз. шматсло́ўнасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

унітава́ць

‘увесці што-небудзь у што-небудзь (унітаваць сцэну ў апавяданне)’

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. уніту́ю уніту́ем
2-я ас. уніту́еш уніту́еце
3-я ас. уніту́е уніту́юць
Прошлы час
м. унітава́ў унітава́лі
ж. унітава́ла
н. унітава́ла
Загадны лад
2-я ас. уніту́й уніту́йце
Дзеепрыслоўе
прош. час унітава́ўшы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

уніто́ўваць

‘уводзіць што-небудзь у што-небудзь, як нітку (унітоўваць сцэну ў апавяданне)’

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. уніто́ўваю уніто́ўваем
2-я ас. уніто́ўваеш уніто́ўваеце
3-я ас. уніто́ўвае уніто́ўваюць
Прошлы час
м. уніто́ўваў уніто́ўвалі
ж. уніто́ўвала
н. уніто́ўвала
Загадны лад
2-я ас. уніто́ўвай уніто́ўвайце
Дзеепрыслоўе
цяп. час уніто́ўваючы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

наве́ла¹, -ы, мн. -ы, -ве́л, ж.

Невялікае апавяданне звычайна пра якую-н. адну падзею з нечаканым фіналам.

Навелы Якуба Коласа.

|| прым. навелісты́чны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

узня́тасць, ‑і, ж.

Стан узнятага (у 2 знач.). Узнятасць настрою. □ Апавяданне як апавяданне. У ім ёсць пачуццё, настрой, узнятасць. Кучар. У горадзе гоман. Святочны настрой, узнятасць. А. Александровіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

повествова́ние ср.

1. (действие) апавяда́нне, -ння ср., раска́з, -зу м., раска́званне, -ння ср.;

2. (повесть) апо́весць, -ці ж.; (рассказ) апавяда́нне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)