вадарэ́з, ‑а, м.

Край насавой часткі судна, які рассякае ваду.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

караве́ла, ‑ы, ж.

Старадаўняе чатырохабо трохмачтавае судна ў краінах Сяродземнамор’я.

[Іт. caravella.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

карса́рскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да карсара. Карсарскае судна.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

дэк, ‑а, м.

Спец. Навясная палуба марскога або рачнога судна.

[Англ. deck — палуба.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

мотабо́т, ‑а, М ‑боце, м.

Невялікае маторнае судна; маторны бот.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пакетбо́т, ‑а, М ‑боце, м.

Уст. Марское паштова-пасажырскае судна.

[Англ. packet-boot.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

стэпс, ‑а, м.

Паглыбленне на палубе судна для ўмацавання мачты.

[Англ. step, мн. steps.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

такела́жыць, ‑жу, ‑жыш, ‑жыць; незак., што.

Забяспечваць, абсталёўваць судна такелажам.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

трэшко́ут, ‑а, М ‑коўце, м.

Невялікае драўлянае бяспалубнае рачное судна.

[Гал. trekschuit.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

асна́стка, -і, ДМ -тцы, ж.

1. гл. аснасціць.

2. Снасці, прылады, якімі абсталявана судна, такелаж.

Карабельная а.

3. Тое, што і аснашчэнне (спец.).

А. станкоў.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)