гукапаглына́льны, ‑ая, ‑ае.
Здольны паглынаць гукі, шумы, змяншаць іх сілу. Гукапаглынальны матэрыял.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
бактэрыцы́дны, ‑ая, ‑ае.
Здольны знішчаць бактэрыі. Бактэрыцыдныя сывараткі. Сырадой мае бактэрыцыдныя ўласцівасці.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пераня́тлівы, ‑ая, ‑ае.
Здольны хутка ўспрыняць, засвоіць, пераняць што‑н. пачутае, убачанае.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
узбу́длівы, ‑ая, ‑ае.
Спец. Здольны хутка адказваць на ўздзеянне раздражняльнікаў. Узбудлівыя тканкі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Мабі́льны ’здольны хутка перамяшчацца’ (ТСБМ). З рус. мобильный < фр. mobile < лац. mobilis ’рухомы’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
пяку́чы, -ая, -ае.
1. Здольны спальваць, паліць, які выклікае адчуванне апёку.
Пякучыя прамяні сонца.
П. боль.
2. перан. Які востра перажываецца, пакутлівы.
Пякучае гора.
|| наз. пяку́часць, -і, ж.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
зайздро́сны, -ая, -ае.
1. Які заўсёды зайздросціць, поўны зайздрасці, які выражае зайздрасць.
З. чалавек.
З. позірк.
2. Здольны абудзіць зайздрасць.
З. лёс.
Зайздроснае здароўе.
|| наз. зайздро́снасць, -і, ж.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
Лётны ’здольны’ (свісл., Сцяшк. Сл.). Узнікла ў выніку семантычнага пераносу ’дарослы, у гадах’ (параўн. рус. том., тул., арханг. летний ’паўналетні, дарослы’) > ’які ўсё ўмее’ > ’здольны’. Чэш. letný ’даверлівы, таварыскі, мілы, прыгожы’ мае іншую семантыку і шлях развіцця (гл. Махэк₂, 328), але таксама ўзыходзіць да прасл. lěto.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
акісля́льны, ‑ая, ‑ае.
Спец. Здольны выклікаць акісленне. Акісляльныя працэсы. Акісляльнае дзеянне. Акісляльныя ўласцівасці.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
брыза́нтны, ‑ая, ‑ае.
Здольны драбіць прадметы пры выбуху; разрыўны. Брызантны снарад. Брызантнае рэчыва.
[Фр. brisant.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)