першаро́дства, ‑а, н.
1. Уст. Старшынство па нараджэнню сярод братоў.
2. перан. Кніжн. Права старэйшага, першага, вядучага. Страціць права першародства. // Першааснова чаго‑н. Шатландзец пачынае цудоўна гаварыць па-беларуску, не страчваючы пры гэтым ні кроплі свайго шатландскага першародства. Зарыцкі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
адку́пшчык, ‑а, м.
Гіст. Той, хто набыў права на які‑н. від дзяржаўных даходаў, падаткаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прэрагаты́ва, ‑ы, ж.
Кніжн. Выключнае права, якое належыць якому‑н. дзяржаўнаму органу або адказнай асобе.
[Лац. praerogativa.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
працэсуа́льны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да працэсу (у 3 знач.). Працэсуальнае права. Працэсуальныя тэрміны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
даручэ́нне, -я, мн. -і, -яў, н.
1. Справа, даручаная каму-н. для выканання.
Грамадскае д.
2. Дакумент, які дае права каму-н. дзейнічаць ад імя асобы, што выдала яго; даверанасць.
Атрымаць зарплату па даручэнні.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
абмежава́ць, -мяжу́ю, -мяжу́еш, -мяжу́е; -мяжу́й; -межава́ны; зак., каго-што.
Паставіць у пэўныя рамкі, межы; звузіць чыю-н. сферу дзейнасці.
А. дакладчыка рэгламентам.
А. права ўвозу.
|| незак. абмяжо́ўваць, -аю, -аеш, -ае.
|| наз. абмежава́нне, -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
жэ́рабя, -я, н.
1. Умоўны знак (дробная рэч, паперка і пад.), што выцягваецца наўгад з шэрагу такіх жа прадметаў пры вызначэнні права на што-н., чарговасці і пад.
Цягнуць ж.
2. перан. Лёс, доля.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
адкліка́нне ср.
1. о́тзыв м.;
2. офиц. отозва́ние, о́тзыв м.;
пра́ва ~ння — пра́во о́тзыва
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
самавызначэ́нне ср., в разн. знач. самоопределе́ние;
пра́ва на́цый на с. — пра́во на́ций на самоопределе́ние
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Віндыка́цыя ’права ўласніка выпатрабаваць сваю рэч з чужога незаконнага валодання’ (БРС). Запазычана з лац. rei vindicatio праз рус. виндикация ці польск. windykacja ’тс’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)