Ванту́рыць ’быць авантурыстам’ (Нас.). Уласнабел. < авантурыць да авантура (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Вызвыча́іць ’выйсці з ужытку’ (Нас., Гарэц.). Да звычай (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Вы́лівкі ’памыі’ (Нас.). Да выліваць пры дапамозе суф. ‑к‑.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Галадамі́ра, галадамі́рны ’той, хто мала есць’ (Нас.). Гл. галадамі́рыць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Гамзі́ць ’уплятаць, есці’ (Нас.), ’рабіць неакуратна’ (Бяльк.). Гл. га́мзаць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Гусці́ ’гусці, гудзець’ (БРС), гусць (Нас., Бяльк.). Гл. гудзе́ць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Два́кроць ’два разы’ (Нас.). Запазычанне з польск. dwakroć ’тс’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Нача́іць ’прадказаць’, пачувацца ’чакаць’ (Нас.). Да чиіць, чияць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Ніцю́к ’німала’ (Нас.). Да цюк (выклічнік), гл. цюкаць ’стукаць’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

О́схлы ’сухарлявы, худы’ (Бяльк.), ’высахшы’ (Нас., Яруш.) < польск. oschły.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)