крэдытаздо́льны, ‑ая, ‑ае.

Здольны вярнуць тое, што ўзяў у крэдыт.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ашаламля́льны, ‑ая, ‑ае.

Здольны ашаламіць (у 3 знач.). Ашаламляльная вестка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

незара́зны, ‑ая, ‑ае.

Не здольны заразіць; не інфекцыйны. Незаразныя хваробы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

сіласава́льны, ‑ая, ‑ае.

Які паддаецца сіласаванню; здольны сіласавацца. Сіласавальная маса.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

спаку́сны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да спакусы, здольны спакусіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

холадаўсто́йлівы, ‑ая, ‑ае.

Здольны пераносіць нізкую тэмпературу. Холадаўстойлівыя гатункі вінаграду.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

цеплатво́рны, ‑ая, ‑ае.

Здольны ўтвараць цяпло. Цеплатворны матэрыял. Цеплатворнае рэчыва.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

чатырохвале́нтны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які здольны звязаць чатыры атамы вадароду.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Прашту́клівы ’жартаўлівы, здольны на выдумкі’ (Ян.). Да штука, штукар (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

гару́чы, -ая, -ае.

1. Здольны гарэць.

Г. газ.

2. у знач. наз. гару́чае, -ага, н. Паліва для рухавікоў: бензін, салярка і інш.

|| наз. гару́часць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)