лейб...,
Першая састаўная частка складаных слоў, якая абазначае: які служыць пры манарху, прыдворны, напрыклад: лейб-гусары, лейб-медык.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
лёгка..., (а таксама легка...).
Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню слову «лёгкі», напрыклад: лёгкапранікальны, лёгкарастваральны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
лёда..., (а таксама леда...).
Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню слову «лёд», напрыклад: лёдагенератар, лёдадрабілка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
мала...
Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню словам «малы», «мала», напрыклад: маладаходны, маларослы, малазямельны, маладаступны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
машынна-...
Першая частка састаўных назваў, якая паказвае адносіны да машыны, машын, напрыклад: машынна-меліярацыйны, машынна-дарожны, машынна-трактарны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дзярж...
Першая састаўная частка складных слоў, якая адпавядае па значэнню слову «дзяржаўны», напрыклад: дзяржапарат, дзяржбанк, дзяржгандаль, дзяржплан, дзяржфонд.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дробна... (а таксама драбна...).
Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню слову «дробны», напрыклад: дробнакаліберны, дробнаўласніцкі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дыяспо́ра, ‑ы, ж.
Частка расліны, якая натуральна аддзяляецца і служыць для размнажэння (спора, семя, плод, клубень і пад.).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
неа...
Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню слову «новы» (не старадаўні), напрыклад: неалагізм, неакласіцызм, неадарвінісцкі.
[Ад грэч. neos — новы.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
недада́ча, ‑ы, ж.
1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. недадаць.
2. Частка чаго‑н., якой нехапае да поўнай выдачы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)