Verbum

растру́шчыцца, ‑шчыцца; зак.

Разм. Раздрабіцца пры ўдары, ад дзеяння цяжару. Камень раструшчыўся пад колам, а [Алёшка:] — Зараз наш плыт або пойдзе пад лёд, або раструшчыцца ўшчэнт... Хадкевіч.

проціпаказа́нне, ‑я, н.

1. Асобная прыкмета або абставіны, якія паказваюць на немагчымасць або шкоднасць ужывання, прымянення чаго‑н.

2. Чыё‑н. паказанне, якое пярэчыць паказанню другога.

ігу́менства, ‑а, н.

Званне, пасада ігумена або ігуменні.

кадэі́н, ‑у, м.

Парашок або таблеткі ад кашлю.

[Ад грэч. kōbeia — макавая галоўка.]

казлі́на, ‑ы, ж.

Казліная шкура (вырабленая або нявырабленая).

казля́ціна, ‑ы, ж.

Мяса казы, казла або казляняці.

мы́знік, ‑а, м.

Уладальнік або арандатар мызы ​¹.

прынцэ́са, ‑ы, ж.

Тытул жонкі або дачкі прынца.

трамва́йшчык, ‑а, м.

Работнік або служачы трамвайнага транспарту.

цытатрапі́зм, ‑у, м.

З’ява ўзаемапрыцягвання або ўзаемавыштурхоўвання клетак.