Verbum

АРЛО́ЎСКІ (сапр. Смірноў) Барыс Іванавіч

(1796, с. Сталбецкае Пакроўскага р-на Арлоўскай вобл. — 28.12.1837),

рускі скульптар. Прадстаўнік класіцызму. Вучыўся ў скульпт. майстэрнях С.​Кампіёні ў Маскве (з 1809) і П.​Трыскорні ў Пецярбургу (з 1816), у Пецярбургскай АМ (1822), з 1836 яе прафесар. Пенсіянер АМ у Рыме (1823—28). У творах Арлоўскага («Парыс», 1824, помнікі М.​І.​Кутузаву і М.​Б.​Барклаю-дэ-Толі ў Пецярбургу, 1828—37) велічная строгасць класіцыстычных формаў, часам не пазбаўленая рысаў патэтыкі, спалучаецца з рамант. прыўзнятасцю.

т. 1, с. 485

«ЛИТЕРАТУ́РНАЯ ГАЗЕ́ТА»,

штотыднёвае расійскае літ.-мастацкае і грамадска-паліт. выданне. Выходзіць з 1929 у Маскве на рус. мове. Засн. як орган Саюза пісьменнікаў СССР; у 1942—44 наз. «Литература и искусство». У 1950—66 выходзіла 3 разы на тыдзень. Гал. рэдактарамі ў розны час былі: А.​Суркоў, К.​Сіманаў, С.​Смірноў, А.​Чакоўскі і інш. Асвятляе пытанні развіцця л-ры, мастацтва, навукі, культуры, а таксама палітыкі, сацыялогіі, эканомікі, падзеі міжнар. жыцця. Змяшчае літ.-крытычныя, публіцыстычныя артыкулы, нарысы, маст. творы, дыскусійныя матэрыялы вучоных, пісьменнікаў, дзеячаў культуры і навукі. На яе старонках надрукаваны творы, артыкулы, нарысы бел. пісьменнікаў, у т. л. Я.​Купалы, Я.​Коласа, М.​Багдановіча, П.​Броўкі, Я.​Брыля, К.​Крапівы, А.​Куляшова, І.​Мележа, М.​Танка, В.​Быкава, І.​Шамякіна, А.​Адамовіча, Б.​Сачанкі, А.​Мальдзіса, І.​Чыгрынава і інш.

т. 9, с. 314

МАСКО́ЎСКІ ТЭА́ТР ЭСТРА́ДЫ.

Засн. ў 1954 па ініцыятыве рас. артыстаў эстрады. У розны час т-р узначальвалі М.​Смірноў-Сакольскі, А.​Коннікаў, І.​Шароеў, з 1983 — Б.​Бруноў, з 1997 — Г.​Хазанаў. Да 1961 пастаяннай трупы не меў, спектаклі ладзіліся Усерасійскім гастрольным канцэртным аб’яднаннем і Масэстрадай. Выступалі акцёры Ленінградскага т-ра мініяцюр пад кіраўніцтвам А.​Райкіна, аркестры Л.​Уцёсава, А.​Лундстрэма, Э.​Рознера, акцёры Ю.​Цімашэнка і Я.​Бярэзін, працаваў Т-р двух акцёраў — М.​Міронавай і А.​Менакера. На сцэне М.т.э. ставяцца спектаклі У.​Вінакура, М.​Задорнава, Я.​Петрасяна, Хазанава і інш., у рэпертуары т-ра пастаноўкі размоўнага жанру, вакал, інструментальная музыка, фальклор, пантаміма, цыклы «Упершыню ў тэатры эстрады», «Нязгасныя зоркі эстрады», «Эстрадны серпанцін» і інш. Ладзяцца пастаноўкі для дзяцей, муз. канцэрты, творчыя вечары-сустрэчы з дзеячамі культуры, бенефісы майстроў эстрады і інш. У складзе тэатра аркестр (з 1957).

т. 10, с. 183

МІНЕРАЛО́ГІЯ (ад позналац. minera руда + ...логія),

навука аб прыродных хім. злучэннях — мінералах. Вывучае састаў, уласцівасці, марфалогію, структуру, працэсы ўтварэння і змянення мінералаў, заканамернасці сумеснага знаходжання ў прыродзе, а таксама ўмовы і метады штучнага атрымання з мэтай іх практычнага выкарыстання. Уваходзіць у комплекс геал. навук і цесна звязана з петраграфіяй, крышталяграфіяй, геахіміяй, вучэннем аб карысных выкапнях і інш. Аб’ект даследавання ў М. — асобныя крышталі, іх агрэгаты, генетычныя сукупнасці і інш. У 2-й пал. 20 ст. сфарміраваліся раздзелы М. касмічнай і М. мантыі. Вял. значэнне мае эксперыментальная М., якая займаецца мадэліраваннем фіз.-хім. працэсаў утварэння мінералаў, іх сінтэзам.

М. — найстаражытнейшая з навук геал. цыкла. Тэрмін «М.» ўведзены ў 1636 італьян. натуралістам Б.​Цэзіем. М. развівалася паралельна з горнай справай і металургіяй. Элементы мінер. ведаў трапляюцца ў натурфілосафаў (з сярэдзіны 4 ст. да н.э.). Арыстоцель вылучаў у мінер. свеце 2 класы: камяні і руды. Класіфікацыяй мінералаў займаліся Тэафраст, Пліній Старэйшы, у 10—12 ст. Біруні, Ібн Сіна, Альберг Вялікі. Накапленне ведаў аб мінералах (у 17 ст. ў працах дацкіх вучоных Э.​Барталіна, Н.​Стэна, англ. Р.​Бойля, Р.​Гука, галандскага К.​Гюйгенса, у 18—19 ст. — франц. Ж.​Б.​Рамэ дэ Ліля, Р.​Ж.​Гаюі, англ. У.​Воластана, ням. А.​Г.​Вернера, рус. М.​В.​Ламаносава, В.​М.​Севергіна і інш.) прывяло да дыферэнцыяцыі М. і вылучэння з яе крышталяграфіі (18 ст.), петраграфіі (19 ст.), вучэння аб карысных выкапнях, геахіміі і металагеніі (канец 19 — пач. 20 ст.), вучэння аб каўстабіялітах (20 ст.), крышталяхіміі (сярэдзіна 20 ст.). Вял. ўклад у развіццё М. зрабілі рус. вучоныя М.​І.​Какшараў, П.​У.​Ерамееў, А.​П.​Карпінскі, Я.​С.​Фёдараў, сав. вучоныя А.​Г.​Бяцехцін, А.​К.​Болдыраў, У.​І.​Вярнадскі, А.​М.​Заварыцкі, У.​М.​Лодачнікаў, С.​С.​Смірноў, А.​Я.​Ферсман і інш.

На Беларусі мінералагічныя даследаванні праводзяцца паралельна з літалагічнымі, петраграфічнымі, з вывучэннем карысных выкапняў і стратыграфіі. Імі займаюцца ў ВА «Белгеалогія», Бел. н.-д. геолагаразведачным ін-це, Ін-це геал. навук Нац. АН Беларусі і інш.

Я.​І.​Аношка.

т. 10, с. 381

МАШЭ́РАЎ (Пётр Міронавіч) (26.2.1918, в. Шыркі Сенненскага р-на Віцебскай вобл. — 4.10.1980),

партыйны і дзярж. дзеяч Беларусі, адзін з арганізатараў і кіраўнікоў патрыят. падполля і партыз. руху на Беларусі ў Вял. Айч. вайну. Герой Сав. Саюза (1944), Герой Сац. Працы (1978). Скончыў Віцебскі пед. ін-т (1939). У 1939—41 выкладчык фізікі і матэматыкі ў Расонскай СШ Віцебскай вобл. У Вял. Айч. вайну ў жн. 1941 стварыў і ўзначаліў Расонскае патрыятычнае падполле. З крас. 1942 камандзір партыз. атрада імя Шчорса, які дзейнічаў у Расонскім, Дрысенскім, Асвейскім р-нах БССР, у суседніх раёнах РСФСР і Латв. ССР. З сак. 1943 камісар партыз. брыгады імя К.​К.​Ракасоўскага Віцебскай вобл. З вер. 1943 1-ы сакратар Вілейскага падп. абкома ЛКСМБ. З ліп. 1944 1-ы сакратар Маладзечанскага абкома ЛКСМБ, з ліп. 1946 сакратар, з кастр. 1947 1-ы сакратар ЦК ЛКСМБ. З ліп. 1954 2-і сакратар Мінскага, са жн. 1955 1-ы сакратар Брэсцкага абкомаў КПБ. З крас. 1959 сакратар, са снеж. 1962 2-і сакратар, з сак. 1965 1-ы сакратар ЦК КПБ. Чл. ЦК КПБ з 1949; канд. у чл. Бюро ЦК з лют. 1949 да студз. 1956, чл. Бюро ЦК КЛБ з крас. 1959 да снеж. 1962 і з чэрв. 1966, чл. Прэзідыума ЦК КПБ са снеж. 1962 да чэрв. 1966. Канд. у члены ЦК КПСС з 1961, чл. ЦК КПСС з 1964.

Канд. у чл. Палітбюро ЦК КПСС з крас. 1966. Дэп. Вярх. Савета БССР у 1947—55 і з 1959, чл. Прэзідыума Вярх. Савета БССР у 1951—55 і з 1966. Дэп. Вярх. Савета СССР у 1950—62 і з 1966, чл. Прэзідыума Вярх. Савета СССР з 1966. У перыяд яго дзейнасці Беларусь дасягнула значных поспехаў у стварэнні індустрыяльнага патэнцыялу, стала адной з высокаразвітых рэспублік былога СССР. Загінуў у аўтакатастрофе. Пахаваны на Усходніх могілках у Мінску. У Віцебску ўстаноўлены помнік М. Яго імем названы праспект у Мінску, вуліцы ў Глыбокім, Давыд-Гарадку, Жыткавічах, Лідзе, Дзятлаве, Краснаполлі і інш. нас. пунктах Беларусі.

Тв.:

Советская Белоруссия. М., 1980;

Избр. речи и статьи. Мн., 1982.

Літ.:

Якутов В.Д. Петр Машеров: Худож-док. повесть. Мн., 1992;

Антонович С.В. Петр Машеров: Жизнь, судьба, память...: Док. повесть. Мн., 1998.

Ю.​П.​Смірноў.

т. 10, с. 240

ДНЯПРО́ЎСКАЯ ВАЕ́ННАЯ ФЛАТЫ́ЛІЯ,

1) фарміраванне ВМФ Расіі ў рус.-тур. вайну 1735—39. Утворана ў 1737 у Бранску (пад камандаваннем віцэ-адм. Н.​А.​Сянявіна, пабудавана каля 300 невял. драўляных парусна-вёславых суднаў) і накіравана ў Дняпроўскі ліман (б.ч. суднаў разбілася на дняпроўскіх парогах). Садзейнічала рас. войскам у баях за Ачакаў. Скасавана у канцы вайны.

2) Фарміраванне сав. ВМФ у бас. Дняпра ў грамадз. і польска-сав. вайну 1920 і ў 1925—40. Створана ў сак. 1919 у Кіеве. У вер. 1919 перабазіравалася ў Гомель, папоўнілася суднамі расфарміраванай Прыпяцкай ваеннай флатыліі. Вясной 1920 мела каля 40 баявых караблёў, у т. л. 18 кананерскіх лодак. 5 бранякатэраў і 48 дапаможных суднаў. Камандуючыя: А.​В.​Палупанаў, П.​І.​Смірноў, М.​Г.​Сцяпанаў. Вяла баі (з крас. 1919) на Дняпры, Прыпяці, Бярэзіне, Сажы, вызначылася ў Лоеўскім прарыве 1920 і інш. Расфарміравана 21.3.1921. Адноўлена ў кастр. 1925 у Кіеве як атрад суднаў Д.в.ф., з 27.6.1931 зноў наз. Д.в.ф. У вер. 1939 удзельнічала ў паходзе Чырв. Арміі ў Зах. Беларусь, у т. л. ў падняцці затопленых суднаў польскай Пінскай флатыліі. З кастр. 1939 гал. база — Пінск. Мела больш за 120 караблёў. Камандуючыя: М.​В.​Траццякоў, Б.​У.​Харошхін, Г.​Н.​Чубуноў, М.​В.​Абрамаў. Расфарміравана ў чэрв. 1940, караблі перададзены на фарміраванне Пінскай ваеннай флатыліі і Дунайскай ваен. флатыліі.

3) Аператыўнае аб’яднанне сав. рачных суднаў на зах. напрамку ў Вял. Айч. вайну і пасля яе. Сфарміравана 14.9.1943 з караблёў Волжскай ваен. флатыліі. Гал. база — Чарнігаў, з ліст. 1943 Кіеў, з ліп. 1944 Пінск. Уваходзіла ў склад Бел. і 1-га Бел. франтоў. Мела каля 200 суднаў (1945), ударную сілу складалі бранякатэры. Камандуючы — В.В.Грыгор’еў. Удзельнічала ў Беларускай аперацыі 1944, баях на Зах. Бугу на тэр. Польшчы, Берлінскай аперацыі 1945 (фарсіраванне Шпрэе і інш.). 20 маракам прысвоена званне Героя Сав. Саюза. Злучэнням і часцям, якія вызначыліся ў баях, нададзены ганаровыя найменні «Бабруйскіх», «Лунінецкіх», «Пінскіх», «Берлінскіх». Расфарміравана ў 1945 (паводле інш. звестак у 1951). У Пінску на месцы высадкі дэсанта Д.в.ф. ў 1944 створаны мемарыяльны комплекс, пастаўлены помнік маракам Д.в.ф.

Літ.:

Кравцов И.Я. Моряки Днепровской военной флотилии в борьбе за власть Советов // Судостроение. 1990. № 5;

Локтионов И.И. Пинская и Днепровская флотилии в Великой Отечественной войне. М., 1958.

Р.​К.​Паўловіч.

т. 6, с. 171

ЗАСЛУ́ЖАНЫ ЛЕСАВО́Д РЭСПУ́БЛІКІ БЕЛАРУ́СЬ,

ганаровае званне, якое прысвойваецца высокапрафес. спецыялістам лясгасаў, лесаўпарадкавальных і інш. устаноў, прадпрыемстваў, арг-цый лясной гаспадаркі, работнікам прыродаахоўных органаў і арг-цый, якія працуюць па спецыяльнасці 15 і больш гадоў, за заслугі ў развіцці лясной гаспадаркі, зберажэнні і павелічэнні лясных багаццяў, захаванні расліннага і жывёльнага свету, вырашэнні складаных экалагічных праблем. Уведзена законам ад 13.4.1995, прысвойваецца Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь. З 1963 існавала ганаровае званне засл. лесавод БССР, якое прысвойвалася Прэзідыумам Вярх. Савета БССР.

Заслужаныя лесаводы Рэспублікі Беларусь

1964. Я.​І.​Крыўчэня.

1965. І.​П.​Грыцэнка, Б.​Дз.​Жылкін, Ф.​Ф.​Кавалеўскі, Ц.​М.​Качаткоў, А.​І.​Літвінаў, Ф.​С.​Сушкевіч, Ф.​Б.​Трыбушэўскі, І.​М.​Хмялеўскі.

1966. Р.​М.​Капытаў, П.​К.​Мацвеенка, М.​М.​Палевікоў, Я.​А.​Сарокін.

1968. Р.​Я.​Арцёменкаў, Т.​К.​Бадунова, У.​Г.​Вядзьгун, М.​К.​Івашкавец, П.​Д.​Клімянкоў, С.​П.​Крывянкоў, К.​Ф.​Мірон, І.​І.​Пудаў, П.​П.​Хлебаказаў.

1969. Я.​Г.​Арленка.

1970. А.​Д.​Ганчароў, А.​І.​Даўгяла, С.​Ц.​Майсеенка.

1975. А.​М.​Статкевіч.

1977. А.​У.​Агароднікава, С.​І.​Баброў, Р.​Е.​Бондар, В.​М.​Галалобаў, Л.​А.​Дружына, Дз.​А.​Кірэеў, М.​А.​Лабкоў, А.​І.​Саўчанка, М.​І.​Смірноў, В.​В.​Хатулькоў.

1978. С.​С.​Балюк, В.​А.​Вакула, В.​А.​Ткачоў.

1979. З.​М.​Зяленка, Т.​А.​Калантай, А.​Я.​Міроненка, І.​П.​Мухураў, У.​П.​Швец.

1980. М.​Т.​Афанасенка, Р.​П.​Бондараў, М.​А.​Калееў, В.​К.​Паджараў, Ю.​Дз.​Сіроткін.

1981. А.​С.​Барадзін, І.​С.​Бурак, П.​Н.​Грамыка, Л.​В.​Дольскі, М.​П.​Кажамякін, М.​В.​Міхалковіч, І.​І.​Прыхно, С.​А.​Рублеўскі.

1982. В.​С.​Зязюлін, Б.​В.​Ржэўскі, Дз.​В.​Семянюк.

1983. П.​А.​Салавей.

1985. В.​І.​Казіцкі, Я.​У.​Лукша.

1987. В.​М.​Быкаў, П.​П.​Каралевіч, У.​М.​Курганаў.

1989. І.​А.​Алейнікаў, А.​І.​Буй, С.​І.​Вайцялёнак, І.​Н.​Зубрэй, А.​М.​Панамароў.

1990. М.​Д.​Бабаедаў, М.​І.​Канстанціновіч, У.​П.​Раманоўскі, М.​В.​Шчасны.

1991. Я.​А.​Гурыновіч, В.​Я.​Ермакоў, А.​М.​Кажэўнікаў, С.​П.​Казлоў, М.​І.​Новікаў, І.​І.​Пігальскі, А.​П.​Сторажаў, М.​А.​Сякерыч.

1992. П.​В.​Какорка.

1996. М.​С.​Лескавец, В.​П.​Палкін, А.​А.​Шахлевіч.

1997. М.​З.​Варонін, М.​Дз.​Дадзько, А.​А.​Пахомаў.

т. 6, с. 553

АНТРАПАЛО́ГІЯ (ад антрапа... + ...логія),

галіна прыродазнаўства, якая вывучае паходжанне, эвалюцыю і заканамернасці біял. асаблівасцяў чалавека і яго рас. Цесна звязана з прыродазнаўча-гіст. навукамі. Мае 3 асн. раздзелы: расазнаўства (вывучае ўмовы і прычыны ўтварэння, заканамернасці фарміравання і ўзаемадзеяння рас; часткай раздзела з’яўляецца і этнічная антрапалогія, якая даследуе праблемы этнагенезу), антрапагенез і марфалогія (вывучае заканамернасці зменлівасці будовы цела і органаў чалавека ў залежнасці ад спадчыннасці, умоў жыцця і працы). Апошні раздзел уключае таксама саматалогію (узроставыя варыяцыі будовы цела сучаснага чалавека), мералогію (варыяцыі яго асобных органаў), дэрматагліфіку, аданталогію, палеаантрапалогію. З 1960-х г. вылучаюць раздзелы: фізіялагічная антрапалогія (вывучае варыяцыі функцыянальных асаблівасцяў арганізма чалавека і працэсы яго адаптацыі), антрапагенетыка, генагеаграфія.

Першыя звесткі пра антрапалогію ёсць у працах Герадота (5 ст. да н.э.), Арыстоцеля (4 ст. да н.э., увёў тэрмін «антрапалогія» як вучэнне пра духоўную прыроду чалавека) і інш. Вял. геагр. адкрыцці 15—16 ст. далі магчымасць пазнаёміцца з народамі Амерыкі, Афрыкі, Акіяніі, Усх. Азіі і распачаць сістэматызацыю рас чалавека. Як навука антрапалогія сфарміравалася ў 19 ст., калі пачалі збірацца і сістэматызавацца звесткі пра розныя тыпы стараж. і сучаснага насельніцтва, распрацоўвацца методыкі даследаванняў. Абвастрэнне супярэчнасцяў паміж метраполіямі і калоніямі ў канцы 19 ст. спрыяла ўзнікненню антынавук. расісцкіх «тэорый» (гл. Расізм). Ідэі біял. роўнасці ўсіх рас закладзены ў 2-й пал. 19 — пач. 20 ст. ў працах рус. вучоных К.​М.​Бэра, А.​П.​Багданава, Дз.​М.​Анучына, М.​М.​Міклухі-Маклая і развіты В.​В.​Бунаком, Ф.​Боасам, Г.​Ф.​Дэбецам, Ф.​Лушанам, Л.​Нідэрле, Я.​Я.​Рагінскім, Г.​А.​Бонч-Асмалоўскім, М.​Р.​Левіным, М.​М.​Чабаксаравым, В.​П.​Аляксеевым, А.​А.​Зубавым і інш.

Даследаванні антрапал. складу беларусаў пачаліся ў канцы 19 — пач. 20 ст. (Анучын, М.​А.​Янчук, К.​М.​Ікаў, А.​Н.​Раждзественскі, А.​Л.​Здраеўскі, А.​А.​Піянткоўскі, Я.​Мыдлярскі, Ю.​Д.​Талька-Грынцэвіч). Вынікі іх даследаванняў абагульнялі А.​А.​Іваноўскі (1905), Я.​М.​Чапуркоўскі (1918). У 1920—30-я г. Бунак вывучаў фізічны тып і размеркаванне груп крыві ў беларусаў, даследаваў краніялагічныя калекцыі сярэдневяковага насельніцтва Беларусі. Па ініцыятыве А.​К.​Ленца ў 1926 пры Інбелкульце створана антрапал. камісія, пазней рэарганізаваная ў кафедру антрапалогіі БелАН. Ю.​М.​Верамецкая, А.​Я.​Вішнеўская, А.​А.​Смірноў, Д.​Н.​Эйнгорн пачалі планамерныя даследаванні насельніцтва Слуцкага, Мазырскага, Магілёўскага, Аршанскага р-наў. Рэарганізацыя кафедры антрапалогіі ў НДІ псіханеўралогіі перапыніла антрапал. даследаванні на Беларусі. У 1930—40-я г. антрапал. склад насельніцтва пач. 2-га тыс. н.э. вывучалі супрацоўнікі Ін-та этнаграфіі АН СССР Дэбец, Т.​А.​Трафімава, потым В.​В.​Сядоў, Т.​І.​Аляксеева, М.​С.​Веліканава. Антрапалагічныя асаблівасці сучасных жыхароў Беларусі ў 1950-я г. вывучалі В.​У.​Вітоў, Р.​Я.​Дзянісава, Бунак, У.​Дз.​Дзячэнка. У 1965 пры Ін-це мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору АН БССР створана група антрапалогіі (у 1990 пераўтворана ў аддзел антрапалогіі і экалогіі). Пачаліся планамерныя комплексныя антрапал. даследаванні фізічнага тыпу старажытнага (І.​І.​Салівон, А.​І.​Кушнір) і сучаснага (Салівон) насельніцтва Беларусі, заканамернасцяў росту і развіцця вучняў у розных экалагічных рэгіёнах рэспублікі (Салівон, Н.​І.​Поліна), дэрматагліфічных і аданталагічных асаблівасцяў (Л.​І.​Цягака), размеркавання груп крыві і інш фенатыпаў, генетычна абумоўленых прыкмет у сельскага насельніцтва (А.​І.​Мікуліч), генадэмаграфічных — у гарадах рэспублікі (В.​У.​Марфіна). Пасля Чарнобыльскай катастрофы 1986 даследаванні накіраваны на вывучэнне заканамернасцяў адаптыўных працэсаў у экстрэмальных умовах.

Літ.:

Тегако Л.И. Антропологические исследования в Белоруссии. Мн., 1979;

Тегако Л.И., Саливон И.И. Основы современной антропологии. Мн., 1989.

І.​І.​Салівон.

т. 1, с. 391

ЗАСЛУ́ЖАНЫ ДЗЕ́ЯЧ КУЛЬТУ́РЫ РЭСПУ́БЛІКІ БЕЛАРУ́СЬ,

ганаровае званне, якое прысвойваецца высокакваліфікаваным работнікам культ.-асв. устаноў, кінафікацыі, радыёвяшчання і тэлебачання, друку, выд-ваў, паліграф. прам-сці і інш., што працуюць у галіне культуры не менш за 15 гадоў, маюць вял. заслугі ў яе развіцці. Устаноўлена законам ад 13.4.1995, прысвойваецца Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь. З 2.7.1957 існавала званне засл. дз. культ. Беларускай ССР, якое прысвойвалася Прэзідыумам Вярх. Савета БССР. У 1971—95 прысвойвалася званне заслужаны работнік культуры Рэспублікі Беларусь.

Заслужаныя дзеячы культуры Рэспублікі Беларусь

1957. П.​М.​Касач, Б.​І.​Любовіч, І.​Б.​Сіманоўскі, П.​І.​Шыдлоўскі.

1959. С.​П.​Астравумаў, У.​А.​Жлукценка, У.​Ф.​Луцэвіч, М.​М.​Тышэвіч, М.​І.​Шчансновіч.

1960. С.​М.​Грабеншчыкоў, А.​А.​Дзяруга, А.​П.​Лукомскі, Ф.​Ф.​Пятрэнка, П.​А.​Радоліцкі, В.​М.​Сакалоў, А.​А.​Слесарэнка, В.​М.​Смірноў, А.​К.​Шыдлоўскі.

1961. І.​Б.​Сакольскі.

1962. В.​А.​Захараў, М.​І.​Фрыдман.

1963. М.​Т.​Бяспалаў, Л.​П.​Валчэцкі, А.​М.​Валынчык, Н.​Б.​Ватацы, К.​Дз.​Гусеў, Р.​Я.​Кісялёў, М.​Р.​Солапаў, А.​Я.​Фінкельберг, А.​С.​Чопчыц, М.​М.​Чысцякоў, Л.​І.​Ячнеў.

1964. У.​Я.​Карпаў, А.​Ф.​Кутай, Л.​Дз.​Ляшэнка, Ф.​М.​Міхайлаў, А.​С.​Плеўскі, Р.​П.​Раскевіч, А.​Г.​Русак.

1965. Дз.​Р.​Новікаў, М.​М.​Салдатаў, М.​М.​Сімкоўскі.

1966. М.​Я.​Дадзькоў, Ю.​А.​Залатарэнка, У.​І.​Кулікоўскі, П.​В.​Мядзёлка, В.​Н.​Пазняк, С.​П.​Школьнікаў.

1967. А.​М.​Бачыла (Алесь Бачыла), А.​У.​Броўка, В.​М.​Варатнікоў, Б.​З.​Галубоўскі, М.​А.​Ільічоў, А.​І.​Каландзёнак, К.​Ф.​Калітоўская, Я.​І.​Качан, Ф.​Я.​Кляцкоў, Г.​Я.​Кутневіч, Л.​К.​Кухарава, І.​В.​Ляшчынскі, К.​Л.​Манучараў, Я.​Г.​Міско, І.​Ф.​Міхалюта, І.​Р.​Новікаў, В.​П.​Палескі-Станкевіч, В.​Х.​Партной, Д.​Ш.​Пінхасік, М.​І.​Пржыбытка, В.​А.​Пыжкоў, В.​Е.​Самуцін, К.​В.​Сувораў.

1968. У.​І.​Аніковіч, Г.​Б.​Асвяцінскі, Л.​Я.​Бацвіннік, І.​А.​Бейдзін, Г.​В.​Будай, М.​М.​Бяльзацкая, І.​Я.​Васілеўскі, Б.​Я.​Вішкароў, К.​Г.​Высоцкі, В.​Ц.​Гарбатоўскі, В.​А.​Данілевіч, Дз.​М.​Жураўлёў, М.​В.​Ісакоўскі, Э.​А.​Казачкоў, К.​А.​Калечыц (Буйло), М.​Г.​Кіракозаў, Л.​У.​Кісялёва, Я.​А.​Комік, Г.​С.​Лысоў, Я.​С.​Мазалькоў, М.​Ц.​Марушкевіч, Ф.​М.​Нікіфараў, П.​С.​Пестрак, А.​А.​Пракоф’еў, В.​Ф.​Праскураў, С.​З.​Сапешка, Н.​М.​Саўчанка, І.​А.​Серыкаў, В.​П.​Смоляр, У.​В.​Таран, Г.​Г.​Удараў, І.​М.​Фёдараў (Янка Маўр), М.​Я.​Філімонаў, Я.​А.​Хелемскі, В.​Р.​Шапавалава, І.​Р.​Юшанкоў, А.​В.​Яблонскі, А.​І.​Якімовіч.

1969. А.​С.​Вялюгін, І.​Д.​Гурскі.

1970. К.​Ц.​Кірэенка, У.​І.​Корбан, Ц.​В.​Крысько (Васіль Вітка), Д.​К.​Міцкевіч.

1971. М.​І.​Акшэўскі, І.​С.​Аляксанаў, Т.​М.​Аляксеева, Т.​П.​Бастун, В.​Ф.​Вольскі-Зэйдэль, Ф.​М.​Ганчар, М.​В.​Гарбачоў, А.​Р.​Ільюшэнка, І.​К.​Казлоў, А.​І.​Каўко, Н.​А.​Конанава, А.​У.​Лісоўскі, А.​Ф.​Мазурава, В.​І.​Розін, І.​П.​Таргоўскі, М.​Дз.​Троіцкая, В.​А.​Чарняўская, М.​І.​Шыбаліс, Л.​Б.​Эйдзін, М.​С.​Юрэвіч, Т.​М.​Якута.

1995. У.​А.​Цацоха.

1996. А.​Р.​Майсененка, Э.​М.​Скобелеў, Л.​П.​Ударава.

1997. Г.​М.​Алейнік, У.​П.​Вялічка, У.​П.​Мальчыкаў, Л.​І.​Пятрова, В.​Г.​Рагоўская, І.​Д.​Сіпакоў, Б.​В.​Стральцоў, І.​У.​Угальнік, Е.​П.​Фешчанка.

1998. М.​К.​Грэсь, Э.​В.​Кірыленка, Я.​М.​Лабовіч, Р.​В.​Сакалоўскі, У.​М.​Сяргейчык, Н.​І.​Урукіна.

т. 6, с. 551

ЗАСЛУ́ЖАНЫ СУВЯЗІ́СТ РЭСПУ́БЛІКІ БЕЛАРУ́СЬ,

ганаровае званне, якое прысвойваецца высокапрафесійным работнікам сувязі, якія працуюць у галіне сувязі 15 і больш гадоў, за заслугі ў развіцці і ўдасканаленні сродкаў сувязі, паляпшэнні абслугоўвання насельніцтва, прадпрыемстваў, устаноў і арганізацый, распрацоўцы і ўкараненні прынцыпова новай высокаэфектыўнай тэхнікі і тэхналогіі. Уведзена законам ад 13.4.1995, прысвойваецца Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь. З 1965 існавала ганаровае званне засл. сувязіст Беларускай ССР, якое прысвойвалася Прэзідыумам Вярх. Савета БССР.

Заслужаныя сувязісты Рэспублікі Беласусь

1966. Н.​Н.​Азнабаева, Л.​М.​Анейчык, Л.​В.​Афанасьеў, М.​В.​Барсегян, М.​Ф.​Ваіенда, А.​П.​Ганчарык, М.​І.​Гушчынская, І.​Ф.​Должыкаў, М.​Ф.​Еўтухоўскі, Ф.​І.​Кывіца, У.​М.​Жыгмунт, І.​А.​Зракаў, І.М.​Д.​Кацаў, А.​Ц.​Кашчэнка, І.​М.​Кваца, Я.​П.​Кернажыцкі, А.​І.​Каржанеўскі, .К.​Маркаў, У.​Т.​Паслядовіч, А.​П.​Сіссовіч, К.​В.​Фралоў, П.​А.​Шкліваліна, .Е.​Яначкін.

1967. П.​К.​Аўсеп’ян, А.​Булыбенка, Л.​П.​Заяш, М.​П.​Карэцая, Л.​У.​Касцюшка, І.​М.​Лузгін, І.​Х.​Лур’е, І.​Я.​Мядзведзеў, Н.​І.​Няілаў, П.​І.​Несцераў, П.​А.​Савельеў, С.​К.​Сівокін, Г.​Дз.​Шацкі, Т.​А.​Янкоўская, А.​С.​Яўрэінаў.

1968. І.​С.​Алейнікаў, В.​В.​Аляксеева, Я.​К.​Андрэева, Э.​Б.​Белановіч, А.​М.​Быкава, В.​М.​Васільеў, М.​А.​Вожыкава, А.​П.​Вырвіг, Ф.​І.​Гуз, М.​Кацовіч, С.​І.​Красненка, М.​В.​Манькоўскі, К.​А.​Марцінкевіч, М.​С.​Панкоў, А.​А.​Пшанічнюк, М.​А.​Старасцін, А.​П.​Старыковіч, Р.​Я.​Уладысік, Г.​В.​Хіжынскі, М.​М.​Шалега, С.​М.​Юранаў.

1969. П.​П.​Вальскі, Н.​М.​Загудаева, Б.​П.​Капарыха, Л.​С.​Нурыева, І.​П.​Фурманаў, Р.​І.​Хадасевіч, У.​К.​Харытонаў, Т.​А.​Хацкевіч.

1970. М.​І.​Бондарава, Л.​К.​Галаванава, В.​А.​Гардзеева, М.​Т.​Дэхта, У.​І.​Ільюцік, А.​П.​Караў, Р.​Р.​Кастравая, В.​Ц.​Курачэнкава, С.​А.​Папковіч, М.​А.​Прымшыц, Г.​Ф.​Пшаслаўская, І.​В.​Сіроткін, М.​С.​Сянько, Р.​М.​Філатаў, У.​І.​Чарнуха.

1971. М.​В.​Банькоўскі, К.​У.​Буйніцкая, Л.​М.​Горская, А.​Я.​Дзяжко, І.​Я.​Звераў, Ф.​К.​Ісаеў, Я.​В.​Кніга. У.​В.​Кунтыш, В.​П.​Максімовіч, Я.​С.​Малахаў, Я.​А.​Маркоўская, А.​А.​Мураўёў, А.​Ф.​Невар, М.​М.​Расоха.

1972. А.​Я.​Баброва, А.​У.​Міцкевіч, М.​В.​Пярвушын, С.​В.​Падмазенка, В.​І.​Слабашэвіч, І.​С.​Шмялькоў, Н.​Ф.​Шпілеўскі.

1973. В.​І.​Любецкі.

1975. А.​А.​Бугаеў, Л.​А.​Гардзеева, М.​І.​Кацерыкова, В.​Ф.​Салаўёва, І.​У.​Доўнар, Л.​Л.​Падорскі, Б.​С.​Смірноў.

1976. А.​Ф.​Бандарэнка, І.​Я.​Бразгоўка, І.​М.​Грыцук, В.​В.​Казак, В.​М.​Самадзелава.

1977. М.​Я.​Андрэеў, Д.​Я.​Краўцоў, У.​Е.​Крайко, І.​В.​Лявонаў, Л.​К.​Цярновая, І.​А.​Хуртай.

1978. А.​А.​Кашаль, Ц.​А.​Сакевіч.

1979. Л.​А.​Задорын, М.​І.​Дылевіч, М.​Ф.​Шарыкава.

1980. Ф.​Ц.​Анкудзінаў, В.​Дз.​Лапін, Н.​Дз.​Рашэтнікава, С.​М.​Сянькевіч.

1981. А.​Р.​Герасімовіч, М.​Я.​Ермакоў, П.​І.​Івашэвіч, М.​М.​Кваша, Л.​І.​Малчанаў, С.​К.​Славін, М.​М.​Худакормаў, У.​І.​Яначкін.

1982. М.​П.​Гірыловіч, Г.​С.​Ліхач, М.​Т.​Шкаруба.

1984. Г.​В.​Клімянкоў.

1985. С.​К.​Бурачэўская, М.​Ц.​Зыкаў, Э.​І.​Палеес.

1989. Г.​Э.​Куланіна.

1991. Г.​Дз.​Чубат.

1995. Э.​У.​Галаўко.

1996. А.​Н.​Лістапад.

1997. У.​І.​Ганчарэнка.

т. 6, с. 569