учу́ць разм.

1. (пачуць, счуць) déutlich hören, vernéhmen* vt;

ён не ўчу́ў er hat nicht recht gehört [verstánden]; erfáhren* vt (даведацца);

2. (органамі пачуццяў) wíttern vt, spüren vt, перан. Wind bekómmen* (von D)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Únrat m -(e)s бруд, сме́цце, нечысто́ты;

◊

~ wíttern учу́ць нядо́брае [благо́е]

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

áufspüren vt

1) высо́чваць; адшу́кваць, дабіра́цца (да чаго-н.)

2) учу́ць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

wínden II

1. vt, vi учуць (па ветры)

2. vimp:

es wíndet ве́трана

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)