Verbum

aufeinánder stóßen*, aufeinánder tréffen* vi (s) уда́рыцца адзі́н аб друго́га, сутыка́цца; сустрака́цца (адзін з адным)

ánprallen vi (s) (an, gegen A) вы́цяцца, уда́рыцца (аб што-н.), наляце́ць (на што-н., каго-н.);

gegeneinánder ~ сутыкну́цца адзі́н з адны́м

stóßen*

1. vt

1) штурха́ць, пхаць;

j-n von sich (D) ~ адпіхну́ць каго́-н. ад сябе́

2) уда́рыць, нане́сці ўдар

3) басці́

4) таўчы́

5) тэх. таўчы́

2. vi

1) басці́ся, бада́цца

2) трэ́сці (пра машыну)

3) уда́рыць;

in die Flánke ~ уда́рыць з фла́нга

4) (s) (an A) сту́кнуцца (аб што-н.), наткну́цца (на што-н.);

ans Land ~ прыча́ліць;

vom Lánde ~ адча́ліць ад бе́рага

5):

ins Horn ~ трубі́ць у рог

3. ~, sich

1) штурха́цца

2) (an D) вы́цяцца, уда́рыцца (аб што-н.)

3) быць шакі́раваным (чым-н.)

schlágen*

1. vt

1) біць, удара́ць;

j-n zu Bóden ~ павалі́ць каго́-н. на зямлю́;

die Hände vors Gesícht ~ закры́ць твар рука́мі;

j-n ins Gesícht ~ біць каго́-н. па тва́ры;

éine Brücke ~ наво́дзіць мост;

Münzen ~ чака́ніць мане́ты;

Lärm ~ падня́ць шум;

die Trómmel ~ біць у бараба́н;

den Takt ~ адбіва́ць такт

2) біць, разбі́ць; пабі́ць, перамагчы́;

álles kurz und klein ~ перабі́ць усё ўшчэ́нт

3) збіва́ць, узбіва́ць (яйца і да т.п.)

4) выбіва́ць;

j-m etw. aus der Hand ~ вы́біць у каго́-н. што-н. з рук;

j-m etw. aus dem Kopf [aus dem Sinn] ~ вы́біць каму́-н. што-н. з галавы́

2. vi

1) біць;

das Gewéhr schlägt ружжо́ аддае́;

die Flámmen ~ aus dem Fénster по́лымя выбіва́ецца з акна́

2) (gegen A, auf A) уда́рыцца (аб што-н.);

die Wéllen ~ ans Úfer хва́лі б’ю́цца [удара́юцца] аб бе́раг

3) бі́цца (пра сэрца, пульс)

4) біць, звані́ць (пра гадзіннік)

5) шчо́ўкаць (пра салаўя)

6):

das schlägt nicht in mein Fach гэ́та не па маёй спецыя́льнасці

3. ~, sich

1) бі́цца; змага́цца (пра войскі)

2):

sich an die Brust ~ біць сабе́ ў гру́дзі (тс. перан.);

sich recht und schlecht durchs Lében ~ сяк-так прабіва́цца (у жыцці);

◊

bei j-m auf den Busch ~ спрабава́ць вы́ведаць чыю́-н. таямні́цу