Verbum

Éinräumung f

1) усту́пка

2) дапушчэ́нне

Ánnahme f -, -n

1) прыём, прыня́цце

2) прыёмны пункт

3) меркава́нне, гіпо́тэза, дапушчэ́нне;

in [únter] der ~ дапуска́ючы, мярку́ючы;

die ~ liegt náhe мо́жна дапусці́ць

dürfen* vi

1) магчы́, мець пра́ва;

man darf мо́жна, дазво́лена;

man darf nicht не́льга, не дазво́лена

2) перадае дапушчэнне: er dürfte sich geírrt háben ён му́сіць [ма́быць, напэўна] памылі́ўся

Vermútung f -, -en меркава́нне, здага́дка; падазрэ́нне;

éine ~ háben меркава́ць;

sich in ~en ergéhen* губля́цца ў здага́дках, стро́іць дапушчэ́нні;

wir sind nur auf ~en ángewiesen мы мо́жам то́лькі здага́двацца;

éine ~ fállen lássen* (выпадко́ва) вы́казаць дапушчэ́нне;

éiner ~ náchgehen* правяра́ць пра́вільнасць яко́га-н. дапушчэ́ння [падазрэ́ння]

müssen* мадальны дзеяслоў, абазначае:

1) аб’ектыўную або ўнутраную неабходнасць:;

ich muss das máchen я паві́нен гэ́та зрабі́ць;

man muss трэ́ба, неабхо́дна

2) лагічную выснову, дапушчэнне:;

er muss krank sein напэўна, ён хво́ры

3) міжвольнае дзеянне:;

da músste er láchen тут ён міжво́льна засмяяўся

4) пажаданне (ва ўмоўным ладзе):;

das müsste ímmer so sein! няха́й заўсёды бу́дзе так!