Verbum

wégführen vt адво́дзіць; адво́зіць

hínbringen* vt

1) прыно́сіць, адно́сіць, адво́зіць, адво́дзіць

2) пераво́дзіць (час)

wégfahren*

1. vi (s) е́хаць, ад’язджа́ць

2. vt ве́зці (прэч), адво́зіць

hínfahren*

1. vt адво́зіць

2. vi (s)

1) з’е́здзіць, пае́хаць (куды-н.)

ábführen vt

1) адво́дзіць, адво́зіць

2) арышто́ўваць

3) мед. слабі́ць; разм. пране́сці

4) адве́сці (абвінавачанне ў чым-н.)

fórtfahren*

1. vi

1) (s) выязджа́ць; выпраўля́цца

2) (h) праця́гваць (mit D або zu + inf);

sie fuhr fort zu wéinen яна́ праця́гвала пла́каць

2. vt адво́зіць

bríngen* vt

1) прыно́сіць, прыво́зіць, прыво́дзіць; адно́сіць, адво́зіць, адво́дзіць, дастаўля́ць;

j-n nach Háuse ~ даста́віць каго́-н. дадо́му;

etw. an den Mann ~ збыва́ць што-н. (тавар) з рук;

Glück ~ прыно́сіць шча́сце;

Fréude ~ дастаўля́ць ра́дасць;

Gefáhr ~ вы́клікаць небяспе́ку

2) (um A) пазбаўля́ць (каго-н., чаго-н.);

j-n ums Lében ~ пазба́віць каго́-н. жыцця́

3) прыве́сці (у які-н. стан), заста́віць (зрабіць што-н.);

j-n in Áufregung ~ (рас)хвалява́ць каго́-н.;

j-n zum Schwéigen ~ заста́віць каго́-н. замаўча́ць;

j-n zur Vernúnft ~ абразу́міць, прыве́сці каго́-н. да ро́зуму

4):

es zu etw. (D) ~ дасягну́ць пэўнага стано́вішча, вы́біцца ў лю́дзі;

etw. über sich ~ рашы́цца на што-н.;

dahín ~ , dass… прыво́дзіць да таго́, што…