Verbum

пала́ць (гарэць)

1. lódern vi, brénnen* vi, in Flámmen stehen* (пра будынак пры пажары); glühen vi (ад жару);

2. (ярка свяціцца) glänzen vi, fúnkeln vi, léuchten vi;

3. (рабіцца чырвоным ад прыліву крыві):

пала́ць ад со́раму vor Scham vergéhen*;

шчо́кі пала́юць (ад жару) die Wángen glühen [brénnen*];

4. перан. (быць ахопленым пачуццём):

пала́ць жада́ннем den brénnenden Wunsch háben, vor Verlángen brénnen*

грэх м. Sünde f -, -n; Vergéhen n -s, - (пра ўчынак); Schuld f -, -en (віна);

мой грэх méine Schuld;

не грэх es würde nicht scháden, es wäre kein Féhler;

◊

з грахо́м папала́м mit Müh und Not, mit Ach und Krach;

як на грэх разм. áusgerechnet, wie zum Trotz;

дале́й ад граху́ разм. um Únannehmlichkeiten zu verméiden, um nichts zu riskíeren; sícherheitshalber

блі́зкі

1. (недалёкі) nah; nah gelégen;

на блі́зкай адле́гласці in nächster Nähe (знаходзіцца); aus nächster Nähe (глядзець і г. д.);

2. (падобны) nah, ähnlich;

3. (пра адносіны) nah, intím;

блі́зкі свая́к ein náher Verwándter;

блі́зкі да паліты́чных ко́лаў éine den polítischen Kréisen náhe stéhende Persönlichkeit;

блі́зкія адно́сіны énge Bezíehungen;

4.

Блі́зкі Усход der Náhe Ósten, Nahóst;

краі́ны Блі́зкага Усхо́ду die Nahóststaaten

вазі́цца

1. spazíeren fáhren* vi (s) вазі́цца на са́нках Schlítten fáhren*, ródeln vi (s);

2. (важдацца з кім-н., з чым-н.) hantíeren vi (mit D); sich (D) zu scháffen máchen, sich ábgeben*, sich ábmühen, séine líebe Not háben (mit D); herúmwirtschaften vi (займацца дробязямі);

3. (марудзіць) lángsam árbeiten, trödeln vi, záudern vi;

4. (пра дзяцей) sich bálgen, tóben vi

зне́сці

1. (у адно месца) zusámmentragen* vt, zusámmenbringen* vt;

2. (уніз) hinúntertragen* vt, hinúnterbringen* vt;

3. (перамясціць, знішчыць – вадой, ветрам) wégreißen* vt; fórtschwemmen vt; wégwehen vt (ветрам);

4. (разбурыць) ábreißen* vt, níederreißen* vt, ábbrechen* vt, ábtragen* vt;

5. (забраць, украсці) wégtragen* vt, fórtschaffen vt, fórtbringen* vt;

6. перан. разм. (сцярпець, перанесці) erdúlden vt, ertrágen* vt;

7. (пра птушку);

зне́сці яйцо́ ein Ei légen

апуска́цца, апусці́цца

1. (heráb)sínken*, (heráb)fállen* vi (s); sich (heráb)sénken, níedergehen* vi (s) (пра туман і г. д.); sich níederlassen* (у крэсла і г. д.);

засло́на апусці́лася der Vórhang fiel;

2. (маральна) (morálisch) herúnterkommen* vi (s), tíef sínken* vi (s), tíef gesúnken sein;

◊

у яго́ ру́кі апусці́ліся er ließ den Mut sínken, er verlór állen Mut, ihm vergíng álle [jégliche] Lust

менаві́та часц.

1. (тс. пры пераліку) nämlich, und zwar;

хто менаві́та? wer denn?;

калі́ менаві́та? wann denn?, und zwar wann?;

2. (якраз) geráde; ében; áusgerechnet;

менаві́та пра гэ́та ідзе́ размо́ва geráde [ében] davón ist die Réde;

менаві́та таму́ ébendéshalb;

менаві́та так genáuso;

менаві́та гэ́ты ébendieser;

менаві́та гэ́тая ébendiese;

менаві́та гэ́та ebendíes;

вось менаві́та! das ist es ja ében, ganz recht!, genáuso ist es!

перапыні́ць

1. unterbréchen* vt, ábbrechen* vt;

перапыні́ць уро́к die Stúnde unterbréchen*;

перапыні́ць размо́ву das Gespräch unterbréchen*;

перапыні́ць перагаво́ры die Verhándlungen unterbréchen*;

перапыні́ць чыю-н. прамо́ву j-m ins Wort fállen*; j-m in die Réde fállen*; die Réde unterbréchen*;

2. (пра рух) (auf kúrze Zeit) unterbréchen* vt; ánhalten* vt, áufhalten* vt (затрымаць);

перапыні́ць рашэ́нне суда́ das Úrteil áussetzen;

перапыні́ць працэ́с den Prozéss áussetzen

прыпада́ць

1. (туліцца) sich drücken, sich schmíegen (да чаго-н. an A);

прыпада́ць да зямлі́ sich zu Bóden wérfen*;

2. (супадаць з чым-н.) fállen* vi (s), kómmen* vi (s) (auf A);

свабо́дны дзень прыпада́е на… der fréie Tag fällt [kommt] auf…;

3. (дастацца) zúfallen* vi (s), zutéil wérden (пра шчасце, гонар і г. д.);

прыпада́ць на до́лю каму-н. j-m zutéil wérden

прычапі́цца

1. (павіснуць, прымацавацца) sich fésthängen* аддз.; hängen bléiben*;

2. перан. (прыстаць, прывязацца) sich an j-n hängen, sich (fést)klámmern (да каго-н. an A);

3. перан. разм. (пра хваробу) befállen* vt;

да яго́ прычапі́лася гэ́тая хваро́ба er wurde von díeser Kránkheit befállen;

4. перан. разм. (прыдрацца) Händel [Streit] súchen; an etw. (D) Ánstoß néhmen*; nörgeln vi (да чаго-н. an D)