delegate

1. [ˈdelɪgət]

n.

дэлега́т -а m., дэлега́тка f.; прадстаўні́к -а́ m., прадстаўні́ца f.

2. [ˈdelɪgeɪt]

v.

1) пасыла́ць або́ прызнача́ць каго́ дэлега́там, дэлегава́ць

2) перадава́ць паўнамо́цтвы

3) даруча́ць

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

zúdenken* vt

1) даба́віць уяўле́ннем, прыду́маць

2) прызнача́ць, падрыхто́ўваць;

díeses Geschénk ist ihm zúgedacht wórden гэ́ты падару́нак прызапа́шаны для яго́

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

таргі́ мн. камерц., фін. Áusschreibung f -, -en; Auktión f -, -en, Verstéigerung f -, -en;

міжнаро́дныя таргі́ [тэ́ндары] internationále Áusschreibung, internationáler Ténder;

публі́чныя таргі́ öffentliche Verstéigerung;

та́йныя [сакрэ́тныя] таргі́ geschlóssene Áusschreibung, geschlóssener Ténder;

прызнача́ць таргі́ éine Áusschreibung ánkündigen;

право́дзіць таргі́ éine Áusschreibung ábhalten*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

appoint

[əˈpɔɪnt]

v.t.

1) прызнача́ць

2) усталёўваць, вызнача́ць

A day was appointed for a meeting — Быў вы́значаны дзень на сход

3) аснашча́ць, забясьпе́чваць

well (badly) appointed — до́бра (бла́га) асна́шчаны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

bishop

[ˈbɪʃəp]

1.

n.

1) бі́скуп -а m. (у каталі́цкім касьцёле); япі́скап -а m. (у правасла́ўнай царкве́)

2) слон слана́ m. (у ша́хматах)

2.

v.t.

прызнача́ць бі́скупам

3.

v.i.

быць бі́скупам

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

vórsetzen vt

1) падава́ць (на стол)

2) ста́віць на чале́, прызнача́ць кіраўніко́м

3) ста́віць спе́раду

4) разм. падста́віць;

er wúrde dabéi vórgesetzt пры гэ́тым яго́ падста́вілі

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

назнача́ць, назна́чыць разм.

1. (прызначыць) bestímmen vt, féstsetzen аддз. vt;

назнача́ць штраф éine Stráfe verhängen (каму-н. über A);

назнача́ць пасе́джанне éine Sítzung ánberaumen [ánsetzen];

назнача́ць вы́бары die Wáhlen áusschreiben*;

2. (надаць годнасць) ernénnen* vt, éinsetzen vt; berúfen* vt, benénnen* vt;

3. (прадпісаць) ánordnen vt;

назнача́ць ле́кі éine Arznéi verschréiben*; гл. тс. прызначаць

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

intend

[ɪnˈtend]

v.

1) мець наме́р, наме́рвацца, нава́жвацца

He may intend otherwise — Ён мо́жа мець і́ншы наме́р

I didn’t intend to hurt you — Я не хаце́ў спрычыні́ць вам боль (або́ кры́ўду)

2) прызнача́ць

That gift is intended for you — Гэ́ты падару́нак прызна́чаны табе́

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

assign

[əˈsaɪn]

v.t.

1) назнача́ць, прызнача́ць

The judge assigned a day for the trial — Судзьдзя́ прызна́чыў дзень суду́

2) дава́ць, задава́ць

to assign homework — зада́ць ха́тнюю пра́цу

3) устанаўля́ць, выяўля́ць

No cause could be assigned to the fire — Не маглі́ вы́явіць прычы́ны пажа́ру

4) перадава́ць (маёмасьць, правы́)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

detail

[ˈdi:teɪl]

1.

n.

1) падрабя́знасьць, дэта́ль, ча́стка f.

to go into details —

а) паглыбля́цца ў падрабя́знасьці

б) грунто́ўна разгляда́ць

2) падрабя́зная справазда́ча; дэталіза́цыя f.

in detail — падрабя́зна

3) Milit. нарад -у m., кама́нда f.

2.

v.t.

1) падрабя́зна раска́зваць, увахо́дзіць у падрабя́знасьці

2) Milit. пасыла́ць, прызнача́ць у нара́д, кама́нду

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)