збро́я ж.

1. Wáffe f -, -n;

звыча́йная збро́я konventionélle [-vɛn-] [hérkömmliche] Wáffe;

а́тамная збро́я Atómwaffe f;

я́дзерная збро́я Kérnwaffe f;

хало́дная збро́я Stich- und Híebwaffe f, blánke Wáffe;

бра́цца за збро́ю zu den Wáffen gréifen*;

трыма́ць збро́ю нагато́ве die Wáffe éinsatzbereit hálten*;

пуска́ць збро́ю ў ход von der Wáffe Gebráuch máchen;

бра́згаць збро́яй mit dem Säbel rásseln;

скла́сці збро́ю die Wáffen strécken [níederlegen];

закліка́ць да збро́і zu den Wáffen rúfen*;

тава́рыш па збро́і Wáffenbruder m -s, -brüder; Wáffengefährte m -n, -n;

2. (сродак) Wáffe f, Míttel n -s, -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Wáffe f -, -n

1) збро́я, узбрае́нне;

blánke ~ хало́дная збро́я;

~n an Bord карабе́льная збро́я;

atomáre ~n а́тамная збро́я;

automátische ~n аўтаматы́чная збро́я;

hérkömmliche [konventionélle] ~n звыча́йная збро́я;

nukleáre [thermonukleáre] ~n я́дзерная [тэрмая́дзерная] збро́я;

schwére ~n ця́жкая (пяхо́тная) збро́я;

~n und Gerät вайск. баява́я тэ́хніка;

~ mit éingraviertem Námenszug імянна́я збро́я;

~n führen змага́цца (са збро́яй у рука́х);

die ~n strécken [níederlegen] скла́сці збро́ю, зда́цца, капітулі́раваць капітулява́ць;

mit den ~n klírren бра́згаць збро́яй;

únter die ~n tréten* стаць пад ружжо́;

von der ~ Gebráuch máchen пусці́ць у ход [прымяні́ць] збро́ю;

von den ~n stárrend ≅ узбро́ены да зубо́ў;

zu den ~n gréifen* хапа́цца за збро́ю, падня́ць збро́ю;

die ~ aus der Hand schlágen* абяззбро́іць каго́-н., вы́біць збро́ю з рук у каго́-н.;

die ~ gégen sich (A) selbst kéhren [wénden*] пако́нчыць з сабо́ю, павярну́ць збро́ю супро́ць само́га сябе́

2) перан. збро́я;

die géistige ~ ідэалагі́чная зброя

3) род во́йскаў

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)