Verbum

загубі́ць разм.

1. (пагубіць) zu Grúnde [zugrúnde] ríchten;

загубі́ць каго-н. j-n ins Verdérben stürzen;

ён загубі́ў сваё здаро́ўе er hat séine Gesúndheit zu Grúnde geríchtet [ruiníert];

2. (марна патраціць час, грошы і г. д.) (nútzlos) vergéuden vt, verschwénden vt; vertrödeln vt (час)

зама́х м.

1. спарт. Áusholen n -(e)s, Schwúngholen n;

2. (на забойства і г. д.) Ánschlag m -(e)s, -schläge, Mórdanschlag m, Áttentat [Attentát] n -(e)s, -e, Mórdversuch m -(e)s, -e (на каго-н. auf A);

зама́х на крадзе́ж Díebstahlversuch m

накі́нуцца

1. (на каго-н.) über j-n hérfallen*, sich über j-n hérmachen, auf j-n (lós)stürzen; j-n (scharf) ánfahren*;

2. (прагна што-н. рабіць, есці) sich hérmachen (на што-н. über A);

накі́нуцца з пыта́ннямі mit Frágen überschütten

насе́сці разм.

1. (у што-н., на што-н.) (in Ménge) sich sétzen; éinsteigen* vi (s);

2. (пра пыл і г. д.) sich (án)sétzen; níederschlagen* vi (s);

3. (папрабаваць) (be)drängen vt;

4. (накінуцца, напасці) sich stürzen (на каго-н. auf A)

расстро́іць, расстро́йваць

1. (парушыць строй, парадак) verwírren vt; desorganisíeren vt, zerrütten vt;

2. (музычны інструмент) verstímmen vt;

3. (перашкодзіць ажыццяўленню чаго-н.) durchkréuzen vt; hintertréiben* vt, veréiteln vt, zuníchte máchen;

4. (засмуціць каго-н.) verstímmen vt, míssmutig máchen; j-m die Láune verdérben*

перабіва́ць, перабі́ць

1. (разбіваць) zerbréchen* vt, zerschlágen* vt, kurz und klein schlágen*;

2. (ворагаў і г. д.) erschlágen* vt, níedermetzeln vt;

3. разм. (перапыніць) unterbréchen* vt; das Wort ábschneiden*, ins Wort fállen (каго-н. D);

перабіва́ць сабе́ апеты́т sich (D) den Appetit verdérben*

ве́рыць

1. (давяраць) gláuben vi; vertráuen vt;

ве́рыць сябра́м séinen Fréunden gláuben;

ве́рыць на сло́ва aufs Wort gláuben;

2. (у каго-н, у што-н.) gláuben (an A), vertráuen vi (D);

сле́па ве́рыць blind vertráuen;

не ве́рыць сваі́м вача́м [вуша́м] séinen Áugen [Óhren] nicht tráuen,

кля́тва ж. Schwur m -(e)s, Schwüre, Eid m -(e)s, -e;

даць кля́тву éinen Eid [Schwur] áblegen [léisten];

узяць з каго-н. кля́тву j-m éinen Schwur ábnehmen*, j-n schwören lássen*;

пару́шыць кля́тву éinen Schwur bréchen*, éidbrüchig wérden;

кля́тва ве́рнасці Tréue¦eid m, Tréueschwur

вы́клікаць, выкліка́ць

1. herbéirufen* vt; kómmen* lássen*; áufrufen* vt (у класе); éinladen* vt, vórladen* vt (у суд і г. д.);

вы́клікаць урача́ den Árzt bestéllen vt;

вы́клікаць па тэлефо́не ánrufen* vt;

вы́клікаць каго-н. (з пакою, пасяджэння) heráusbitten* vt;

вы́клікаць ву́чня да до́шкі den Schüler an die Táfel rúfen*;

2. (прапанаваць прыняць удзел) heráusfordern vt, áufrufen* vt, áuffordern vt;

вы́клікаць на дуэ́ль j-n zum Duéll (áuf)fórdern;

вы́клікаць каго-н на шчы́расць j-n zur Óffenheit heráusfordern;

3. (з’явіцца прычынай чаго-н.) hervórrufen* vt, herbéiführen vt, áuslösen vt, errégen vt;

вы́клікаць апеты́т den Appetít ánregen;

вы́клікаць слёзы ў каго-н. j-n zum Wéinen bríngen*;

вы́клікаць падазрэ́нне den Verdácht erwécken [wáchrufen*];

вы́клікаць інтарэ́с Interésse wécken [hervórrufen*];

вы́клікаць захапле́нне [узды́м] Begéisterung áuslösen;

вы́клікаць успамі́ны (álte) Erínnerungen heráufbeschwören*;

4. вайск. вы́клікаць аго́нь Féuer áuslösen;

вы́клікаць аго́нь на сябе́ das Féuer auf sich (A) lénken [zíehen*]