Verbum

узбіва́цца, узбі́цца

1. (напорвацца, натыкацца) stóßen* vi (s) (на каго-н., што-н. auf, an A); sich áufspießen (на цвік і г. д.);

2. (нечакана сустрэцца з чым-н. непрыемным) únerwartet begégnen (на каго-н., што-н. D);

3. разм. (з цяжкасцю ўзлезці на што-н.) sich hináufarbeiten, (mit Mühe) erkléttern vt;

ён узбі́ўся на воз er klétterte auf den Wágen;

4. (здабыць, прыдбаць) áuftreiben* vt, (mit Mühe) verscháffen vt;

◊

узбіва́цца на капе́йку [на не́йкія гро́шы] zu Geld kómmen*

ба́чыць

1. séhen* vt;

мне прые́мна Вас ба́чыць es freut mich, Sie zu séhen;

ба́чыць у сне im Traum séhen*, träumen vi (каго-н., што-н., von D);

2. (перажыць) dúrchmachen vt, erlében vt;

ён мно́га чаго́ ба́чыў у сваі́м жыцці́ er hat in séinem Lében viel dúrchgemacht;

◊

ба́чыць каго-н.

наскро́зь j-n durchscháuen;

то́лькі яго́ і ба́чылі! (und) weg war er!;

бач [ба́чыш]

ты яго́! sieh dir das mal an! (разм.); sieh mal éiner an!

наско́к м.

1. (напад) plötzlicher Überfall;

2. перан. Ángriffe pl; Áusfälle pl (на каго-н. gégen A);

3.:

з наско́ку (з разгону, адразу) in vóllem Lauf, in vóller Fahrt; (не падумаўшы) kúrzerhand, óhne lánge zu überlégen

сы́каць, сы́кнуць

1. (утвараць глухія гукі) zíschen vi;

2. разм. (злоснічаць) gehässig [bóshaft] sein; wüten vi;

3. разм. (гаварыць злосным голасам) mit geréizter Stímme sprechen*; schímpfen vi;

сы́каць на каго-н. j-m über den Mund fáhren*

цані́ць кніжн. (лічыць значным) schätzen vt, zu schätzen wíssen*, würdigen vt;

высо́ка цані́ць hoch schätzen vt;

высо́ка цані́ць што-н. größten Wert auf etw. (A) légen;

цані́ць па заслу́гах каго-н. j-n nach Verdíenst würdigen

штык м. вайск. Bajonétt n -(e)s, -e (гранёны); Séitengewehr n -(e)s, -e (клінковы);

прымкну́ць штык! (каманда) Séitengewehr pflanzt auf!;

кі́нуцца ў штыкі́ Sturm laufen*;

павярну́ць штыкі су́праць каго-н. Gewéhre gégen j-n úmdrehen

ве́шаць

1. hängen vt (на што-н. an A); áufhängen vt (павесіць);

2. (пакараць) hängen vt; hénken vt (уст.);

ве́шаць галаву́ den Kopf hängen lássen*

◊

ве́шаць саба́к на каго-н. разм. j-m álle Schuld zúschreiben*

выкрада́нне н.

1. (чаго-н.) Wégnahme f -, Díebstahl m -(e)s, -stähle, Entwéndung f -, -en, Raub m -(e)s;

2. (каго-н.) Entführung f; Raub m:

выкрада́нне дзіця́ці Kínderraub m;

выкрада́нне чалаве́ка Ménschenraub m, Verschléppung f -