Verbum

удыха́ць, удыхну́ць

1. éinatmen vt;

2. перан. (узбудзіць, абудзіць што-н.) éinflößen vt, éinhauchen vt;

удыха́ць у каго-н. му́жнасць éinflößen vt;

удыха́ць жыццё ў якую-н. спра́ву éiner Sáche (D) Lében éinhauchen

упячы́ разм.

1. (адправіць куды-н. супраць яго волі) stécken vt;

◊

упячы́ ў турму́ ins Gefängnis stécken;

2. (папракнуць каго-н.) vórwerfen* vt (D); j-m éinen Vórwurf máchen (чым-н. wegen G)

цяга́цца

1. (валачыцца па зямлі) sich schléppen;

2. разм. (заляцацца да каго-н.) den Hof máchen (D);

3. (шмат разоў хадзіць, ездзіць куды-н.) sich herúmtreiben*;

4. (спаборнічаць) sich méssen*, wétteifern неаддз. vi

прама́цаць, прама́цваць

1. ábtasten vt; мед. palpíeren vt, fühlen vt (пульс);

2. перан. sondíeren vt, zu ergründen súchen;

прама́цаць каго-н. j-m auf den Zahn fühlen;

прама́цаць гле́бу auf den Busch klópfen

прані́кнуцца durchdrúngen sein, erfüllt sein (чым-н. von D);

прані́кнуцца любо́ўю lieb gewínnen*;

прані́кнуцца свядо́масцю абавя́зку von Pflíchtgefühl durchdrúngen sein;

прані́кнуцца падазрэ́ннем Árgwohn schöpfen;

прані́кнуцца спачува́ннем Míttleid empfínden* (да каго-н. für A)

прыбі́ць

1. ánschlagen* vt; ánnageln vt (цвікамі); níederschlagen* аддз. vt (да зямлі); verhágeln vt (градам); ans Úfer spülen (да берага);

2. (пабіць) schlágen* vt, prügeln vt; éine Tracht Prügel gében* [verábreichen] (каго-н. D)

паёк м. (харчовы) Ratión f -, -en;

ме́сячны паёк Mónatsration f;

сухі́ паёк Káltverpflegung f -, Márschverpflegung f -;

спецыя́льны паёк Sónderzuteilung f -, Sónderration f -;

◊

трыма́ць каго-н. на гало́дным пайку́ j-n auf Húngerration sétzen

дра́паць​^II разм. (паспешліва ўцякаць) davónlaufen* vi (s), türmen vi (s), (разм.) flüchten vi (s), flíehen* vi (s), entkómmen* vi (s) (ад каго-н., чаго-н. D); áusreißen* vi (s), entwíschen vi (s)

затаі́ць gehéim hálten*; verbérgen* vt (прыхаваць);

затаі́ць злосць séinen Groll verbérgen* (на каго-н. auf A);

ён затаі́ў на мяне́ злосць er hat mich auf dem Kíeker (разм.);

затаі́ць дыха́нне [дух, дых] den Átem ánhalten*

згубі́ць

1. verlíeren* vt; verlústig géhen* (што-н. G) (высок.);

згубі́ць з вачэ́й aus den Áugen verlíeren*;

2. (знішчыць) zugrúnde [zu Grúnde] ríchten;

згубі́ць каго-н. j-n ins Verdérben stürzen, j-n zugrúnde [zu Grúnde] ríchten