Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

е, нескл., н.

Шостая літара беларускага алфавіта, якая абазначае: а) пасля зычных — галосны «э» і мяккасць папярэдняга зычнага, напрыклад, «хлеб — хльэб»; б) пасля галосных, «ў», раздзяляльнага мяккага знака, апострафа і ў пачатку слова — два гукі: «й» і «э», напрыклад, «мае — майэ», «здароўе — здароўйэ», «лье — льйэ», «п'е — пйэ», «ехаць — йэхаць». Вялікае Е.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

ева́нгелле, ‑я, н.

1. Частка бібліі, у якой змяшчаюцца легендарныя апавяданні пра жыццё і вучэнне міфічнага Ісуса Хрыста (з'яўляецца асновай хрысціянскага веравучэння).

2. перан. Кніга, твор, у якіх змяшчаюцца асноўныя прынцыпы чаго‑н.

[Ад грэч. euaggélion — добрая вестка.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

евангельскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да евангелля, заснаваны на евангеллі (у 1 знач.). Евангельскі тэкст.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

евангеліст, ‑а, М ‑сце, м.

1. Кожны з чатырох складальнікаў евангелля (у 1 знач.), якія былі прызнанне царквой.

2. Член евангелічнай абшчыны або секты. У Мінску сваю абшчыну — «збор» у канцы XVII ст. мелі евангелісты і кальвіністы. «Полымя».

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

евангелістка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.

Жан. да евангеліст (у 2 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

евангелічны, ‑ая, ‑ае.

Які апіраецца на евангелле, выходзіць з евангелля (звычайна ў назвах, звязаных з рэлігійнымі напрамкамі ў хрысціянстве). Евангелічная секта.

•••

Евангелічная царква гл. царква.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

егер, ‑а, м.

1. Паляўнічы-прафесіянал, які вядзе нагляд за дзікімі жывёламі, арганізуе паляванне, абучае паляўнічых сабак і інш. // Работнік лясной аховы ў запаведніках. У лесе егер Дзямід ведаў кожны кусцік, кожную птушку, кожнага звера з усімі яго звычкамі і норавамі. В. Вольскі.

2. Салдат асобых стралковых палкоў у некаторых арміях 17 — сярэдзіны 19 стст.

[Ням. Jäger — паляўнічы, стралок.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

егермайстар, ‑тра, м.

Чын і пасада начальніка над прыдворнымі егерамі.

[Ням. Jägermeister.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

егерскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да егера. Егерскія абавязкі. Егерскі полк.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

егіпецкі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да Егіпта, егіпцян, належыць ім. Егіпецкія піраміды. Егіпецкая архітэктура.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)