Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

ітэльменскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да ітэльмена, ітэльменаў, належыць ім. Ітэльменскае паселішча.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

ітэльмены, ‑аў; адз. ітэльмен, ‑а, м.; ітэльменка, ‑і, ДМ ‑нцы; мн. ітэльменкі, ‑нак; ж.

Старажытнае насельніцтва паўвострава Камчаткі, патомкі якога, змяшаўшыся з рускімі, складаюць цяпер значную частку насельніцтва Камчаткі; камчадалы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

ітэратыўны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Шматразовы, мнагакратны. Ітэратыўны дзеяслоў.

[Ад лац. iterativus — які часта паўтараецца.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

іуда,

гл. юда.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

іудаізм, ‑у, м.

Рэлігія, пашыраная сярод веруючых яўрэяў; афіцыйная рэлігія дзяржавы Ізраіль.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

іудзей,

гл. іудзеі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

іудзейка,

гл. іудзеі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

іудзейскі, ‑ая, ‑ае.

1. Які мае адносіны да Іудзеі, іудзеяў, належыць ім. Іудзейскае веравызнанне.

2. Тое, што і яўрэйскі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

іудзейства, ‑а, н.

1. Іудзейская рэлігія, веравызнанне. Прыняць іудзейства.

2. зб. Іудзеі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)

іудзеі, ‑яў; адз. іудзей, ‑я, м.; іудзейка, ‑і, ДМ ‑дзейцы; мн. іудзейкі, ‑дзеек; ж.

Першапачаткова жыхары Іудзеі, пазней яўрэі наогул.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (Крапіва, 1977–1984)