СВЯЧЭ́ННЕ НАЧНО́ГА НЕ́БА,
сумарны эфект сукупнасці светлавых з’яў, якія назіраюцца на фоне начнога неба і вызначаюць яго яркасць у ясную бязмесячную ноч. Складаецца з уласнага свячэння верхняй атмасферы, эпізадычна — святла палярнага ззяння, а таксама сумарнага выпрамянення зорак, міжзорнага газу, задыякальнага святла, проціззяння.
т. 14, с. 284
СВЯЦІ́ЛЬНАСЦЬ ЗО́РКІ,
магутнасць выпрамянення зоркі. Роўная поўнай энергіі, якая выпрамяняецца зоркай за адзінку часу. Вымяраецца звычайна ў адзінках свяцільнасці Сонца, а таксама ў абс. зорных велічынях.
Поўная свяцільнасць Сонца 3,86∙1026 Вт, свяцільнасць зорак 1033—1020 Вт. Поўная С.з. з нулявой зорнай велічынёй — 2,72∙1028 Вт. Акрамя поўнай адрозніваюць С.з. ў пэўным спектральным інтэрвале, напр., візуальная С.з. (святлоаддача ў бачнай частцы спектра), фатаграфічная (у інтэрвале 0,33—0,49 мкм) і інш.
т. 14, с. 283