каразі́йна-ўсто́йлівы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. каразі́йна-ўсто́йлівы каразі́йна-ўсто́йлівая каразі́йна-ўсто́йлівае каразі́йна-ўсто́йлівыя
Р. каразі́йна-ўсто́йлівага каразі́йна-ўсто́йлівай
каразі́йна-ўсто́йлівае		 каразі́йна-ўсто́йлівага каразі́йна-ўсто́йлівых
Д. каразі́йна-ўсто́йліваму каразі́йна-ўсто́йлівай каразі́йна-ўсто́йліваму каразі́йна-ўсто́йлівым
В. каразі́йна-ўсто́йлівы (неадуш.)
каразі́йна-ўсто́йлівага (адуш.)		 каразі́йна-ўсто́йлівую каразі́йна-ўсто́йлівае каразі́йна-ўсто́йлівыя (неадуш.)
каразі́йна-ўсто́йлівых (адуш.)
Т. каразі́йна-ўсто́йлівым каразі́йна-ўсто́йлівай
каразі́йна-ўсто́йліваю		 каразі́йна-ўсто́йлівым каразі́йна-ўсто́йлівымі
М. каразі́йна-ўсто́йлівым каразі́йна-ўсто́йлівай каразі́йна-ўсто́йлівым каразі́йна-ўсто́йлівых

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

радыяцы́йна-ўсто́йлівы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. радыяцы́йна-ўсто́йлівы радыяцы́йна-ўсто́йлівая радыяцы́йна-ўсто́йлівае радыяцы́йна-ўсто́йлівыя
Р. радыяцы́йна-ўсто́йлівага радыяцы́йна-ўсто́йлівай
радыяцы́йна-ўсто́йлівае		 радыяцы́йна-ўсто́йлівага радыяцы́йна-ўсто́йлівых
Д. радыяцы́йна-ўсто́йліваму радыяцы́йна-ўсто́йлівай радыяцы́йна-ўсто́йліваму радыяцы́йна-ўсто́йлівым
В. радыяцы́йна-ўсто́йлівы (неадуш.)
радыяцы́йна-ўсто́йлівага (адуш.)		 радыяцы́йна-ўсто́йлівую радыяцы́йна-ўсто́йлівае радыяцы́йна-ўсто́йлівыя (неадуш.)
радыяцы́йна-ўсто́йлівых (адуш.)
Т. радыяцы́йна-ўсто́йлівым радыяцы́йна-ўсто́йлівай
радыяцы́йна-ўсто́йліваю		 радыяцы́йна-ўсто́йлівым радыяцы́йна-ўсто́йлівымі
М. радыяцы́йна-ўсто́йлівым радыяцы́йна-ўсто́йлівай радыяцы́йна-ўсто́йлівым радыяцы́йна-ўсто́йлівых

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

структу́рна-ўсто́йлівы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. структу́рна-ўсто́йлівы структу́рна-ўсто́йлівая структу́рна-ўсто́йлівае структу́рна-ўсто́йлівыя
Р. структу́рна-ўсто́йлівага структу́рна-ўсто́йлівай
структу́рна-ўсто́йлівае		 структу́рна-ўсто́йлівага структу́рна-ўсто́йлівых
Д. структу́рна-ўсто́йліваму структу́рна-ўсто́йлівай структу́рна-ўсто́йліваму структу́рна-ўсто́йлівым
В. структу́рна-ўсто́йлівы (неадуш.)
структу́рна-ўсто́йлівага (адуш.)		 структу́рна-ўсто́йлівую структу́рна-ўсто́йлівае структу́рна-ўсто́йлівыя (неадуш.)
структу́рна-ўсто́йлівых (адуш.)
Т. структу́рна-ўсто́йлівым структу́рна-ўсто́йлівай
структу́рна-ўсто́йліваю		 структу́рна-ўсто́йлівым структу́рна-ўсто́йлівымі
М. структу́рна-ўсто́йлівым структу́рна-ўсто́йлівай структу́рна-ўсто́йлівым структу́рна-ўсто́йлівых

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

коррозио́нно-сто́йкий каразі́йна-ўсто́йлівы.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

rustproof [ˈrʌstpru:f] adj. нержаве́ючы, каразі́йна-ўсто́йлівы

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

нязло́мны, -ая, -ае.

1. Такі, якога нельга перамагчы, знішчыць; вельмі ўстойлівы, моцны.

Н. народ.

2. перан. Стойкі, цвёрды ў перакананнях, намерах; які выражае цвёрдасць, стойкасць.

Нязломная вера ў перамогу.

|| наз. нязло́мнасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

і́мідж м. (сфарміраваны ўстойлівы вобраз) Image [´ımıtʃ] m -s

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

ЗЛАЧЫ́ННАСЦЬ ПРАФЕСІЙНАЯ,

злачыннасць, якая мае ўстойлівы характар, сведчыць пра наяўнасць у злачынца пэўных ведаў і звычак, з’яўляецца крыніцай існавання, звязана ўстойлівымі сувязямі з антысацыяльным асяроддзем. Гл. таксама Арганізаваная злачыннасць.

т. 7, с. 73

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

АДАМСІ́Т,

дыгідрафенарсазінхларыд, HN(C6H4)2AsCl, гетэрацыклічнае злучэнне мыш’яку. Атрутнае рэчыва слёзатачывага дзеяння. Жоўтыя крышталі, tпл 195 °C. Лятучы, нерастваральны ў вадзе і большасці арган. растваральнікаў, хімічна ўстойлівы. Як хім. зброя ўпершыню выкарыстаны ў 1-ю сусв. вайну.

т. 1, с. 93

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

адстая́цца, ‑стаіцца; зак.

1. Пастаяўшы нейкі час, даць асадак, адстой (пра вадкасць). Семнаццаціметровая тоўшча вады адстаялася, утварыўшы тры слаі. М. Стральцоў.

2. перан. Набыць канчатковы ўстойлівы выгляд (пра думкі, погляды). Усё там [у маленстве] ясна, міла здалёк, адстаялася ў часе, выдатна вынашана, нават і ў сорак пяць гадоў. Брыль.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)