і́сціць
дзеяслоў, пераходны/непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
| Цяперашні час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
і́шчу |
і́сцім |
| 2-я ас. |
і́сціш |
і́сціце |
| 3-я ас. |
і́сціць |
і́сцяць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
і́сціў |
і́сцілі |
| ж. |
і́сціла |
| н. |
і́сціла |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
і́сці |
і́сціце |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| цяп. час |
і́сцячы |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
І́сціць ’выконваць’, ’аддаваць узятую ці пазычаную колькасць’, ’задавальняць’, ’рабіць па чыстаму сумленню’ (Нас.), і́сціцца ’здзяйсняцца’ (Нас., Яруш.), ’выплачваць свой доўг’ (Нас.), ст.-бел. истити ’забяспечваць, выплачваць’ (1492 г.) запазычана са ст.-польск. iścić (Булыка, Лекс. запазыч., 78). Адносна семантыкі і словаўтварэння польскага слова гл. Слаўскі, 1, 471.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)