імяні́ннік, -а, мн. -і, -аў, м.

Чалавек у дзень сваіх імянін або ў дзень свайго нараджэння.

Падарунак для імянінніка.

|| ж. імяні́нніца, -ы, мн. -ы, -ніц.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

імяні́ннік

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. імяні́ннік імяні́ннікі
Р. імяні́нніка імяні́ннікаў
Д. імяні́нніку імяні́ннікам
В. імяні́нніка імяні́ннікаў
Т. імяні́ннікам імяні́ннікамі
М. імяні́нніку імяні́нніках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

імяні́ннік м., прям., перен. имени́нник;

◊ мець вы́гляд ~ка — шутл. смотре́ть имени́нником;

сядзе́ць як і. — сиде́ть как имени́нник

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

імяні́ннік, ‑а, м.

1. Чалавек у дзень сваіх імянін або ў дзень свайго нараджэння. Уручыць імянінніку падарунак.

2. перан. Жарт. Герой дня. Апошнія дні ў дзетдоме яны былі імяніннікамі. Не дзяжурылі на кухні, не мылі калідораў. Нядзведскі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

імяні́ннік м., імяні́нніца ж.

1.:

сёння я імяні́ннік [імяні́нніца] héute ist mein Námenstag;

2. перан., жарт. (герой дня) der Held des Táges

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

імяні́нніца, ‑ы, ж.

Жан. да імяніннік.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

рожде́нник прост. імяні́ннік, -ка м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

имени́нник імяні́ннік, -ка м.;

смотре́ть имени́нником выгляда́ць імяні́ннікам;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Gebúrtstagskind n -(e)s, -er імяні́ннік (які святкуе дзень нараджэння)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

тлум, ‑у, м.

Разм.

1. Адурэнне, замарачэнне. Нарэшце знік запал, знікла цікавасць, застаўся адзін балючы тлум у мазгах, быццам заліў нехта іх растопленым волавам. Зарэцкі.

2. Шум, гоман, сумятня. [Канстанцін Міхайлавіч:] — Але імяніннік мае права не з’явіцца. Дый .. [Фадзееў], мусіць, сумысля нідзе не паказваецца, не хоча віншавальнага тлуму. Лужанін. Аніс узняўся і, махаючы шапкай, каб суцішыць тлум, на ўвесь голас закрычаў: — Можна і раней, чым за сем год, гэтага дасягнуць. Дуброўскі. У .. пакойчыку пахла друкарскай фарбай, сюды даносіўся той шматгалосы тлум, якім кожны дзень жыла рэдакцыя. Навуменка.

3. Шумлівы натоўп людзей. З чамаданам у руках паціснуўся .. [Лабановіч] на станцыю ў густым патоку людскога тлуму. Колас.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)