эстэ́тыка, -і, ДМ -тыцы, ж.

1. Філасофскае вучэнне пра сутнасць і формы прыгожага ў мастацкай творчасці, у прыродзе і жыцці, пра мастацтва як асобы від грамадскай ідэалогіі.

Курс эстэтыкі.

2. Сістэма чыіх-н. поглядаў на мастацтва.

Э.

М.

Багдановіча.

3. Прыгажосць, мастацкасць у афармленні, арганізацыі чаго-н.

Э. сталіцы.

|| прым. эстэты́чны, -ая, -ае.

Эстэтычныя тэорыі.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

эстэ́тыка

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. эстэ́тыка
Р. эстэ́тыкі
Д. эстэ́тыцы
В. эстэ́тыку
Т. эстэ́тыкай
эстэ́тыкаю
М. эстэ́тыцы

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

эстэ́тыка ж., в разн. знач. эсте́тика

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

эстэ́тыка, ‑і, ДМ ‑тыцы, ж.

1. Філасофскае вучэнне аб мастацтве як асобым відзе грамадскай ідэалогіі, прысвечанае даследаванню ідэйнай сутнасці і форм прыгожага ў мастацкай творчасці, у прыродзе і ў жыцці. Марксісцка-ленінская эстэтыка. // Сістэма поглядаў на мастацтва ці які‑н. яго від, якой хто‑н. прытрымліваецца. Кроўная сувязь з народам і яго вызваленчым рухам вызначыла глыбокую народнасць, рэалізм і рэвалюцыйную ідэйнасць купалаўскай эстэтыкі. Івашын. Для эстэтыкі Багушэвіча былі характэрны пошукі праўды, імкненне мастацкім словам сказаць народу праўду аб яго цяжкім сацыяльным становішчы. Конан.

2. Прыгажосць, мастацкасць чаго‑н. Як бачым, праблем, звязаных з эстэтыкай архітэктуры, удасканаленнем мастацкага аблічча беларускай сталіцы — многа. «ЛіМ».

[Ад грэч. aisthētikós — які адчувае, успрымае; пачуццёвы.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Эстэтыка 1/71, 125; 2/516; 5/311; 6/341; 7/71; 8/595; 10/274, 361, 437; 11/200, 482—483; 12/415—416

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

эстэтыка

т. 18, кн. 1, с. 172

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

эстэ́тыка ж.

1. Ästhétik f -;

2.:

прамысло́вая эстэ́тыка industri¦élle Fórmgestaltung

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

эстэ́тыка

(гр. aisthetikos = які адчувае, успрымае; пачуццёвы)

1) навука аб прыгожым, аб ідэйнай сутнасці і формах прыгожага ў мастацкай творчасці, у прыродзе і ў жыцці;

2) чыя-н. сістэма поглядаў на мастацтва (напр. э. Чарнышэўскага);

3) прыгажосць, мастацкасць чаго-н. (напр. э. архітэктуры).

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

эстэ́тыка

(гр. aisthetikos = які адносіцца да пачуццёвага ўспрымання)

1) навука аб прыгожым, аб ідэйнай сутнасці і формах прыгожага ў мастацкай творчасці, у прыродзе і ў жыцці;

2) прыгажосць, мастацкасць чаго-н. (напр. э. архітэктуры, э. адзення).

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

эстэ́тыка-псіхалагі́чны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. эстэ́тыка-псіхалагі́чны эстэ́тыка-псіхалагі́чная эстэ́тыка-псіхалагі́чнае эстэ́тыка-псіхалагі́чныя
Р. эстэ́тыка-псіхалагі́чнага эстэ́тыка-псіхалагі́чнай
эстэ́тыка-псіхалагі́чнае		 эстэ́тыка-псіхалагі́чнага эстэ́тыка-псіхалагі́чных
Д. эстэ́тыка-псіхалагі́чнаму эстэ́тыка-псіхалагі́чнай эстэ́тыка-псіхалагі́чнаму эстэ́тыка-псіхалагі́чным
В. эстэ́тыка-псіхалагі́чны (неадуш.)
эстэ́тыка-псіхалагі́чнага (адуш.)		 эстэ́тыка-псіхалагі́чную эстэ́тыка-псіхалагі́чнае эстэ́тыка-псіхалагі́чныя (неадуш.)
эстэ́тыка-псіхалагі́чных (адуш.)
Т. эстэ́тыка-псіхалагі́чным эстэ́тыка-псіхалагі́чнай
эстэ́тыка-псіхалагі́чнаю		 эстэ́тыка-псіхалагі́чным эстэ́тыка-псіхалагі́чнымі
М. эстэ́тыка-псіхалагі́чным эстэ́тыка-псіхалагі́чнай эстэ́тыка-псіхалагі́чным эстэ́тыка-псіхалагі́чных

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)