Verbum

анлайнавы слоўнік

эпі́стала, -ы, мн. -ы, -тал, ж.

Жанр літаратуры 18 — пачатку 19 ст., пасланне ў форме ліста.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

эпі́стала

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

эпі́стала ж., в разн. знач. эпи́стола

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Эпістала, гл. Пасланне

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

эпі́стала, ‑ы, ж.

1. Літаратурны жанр 18 — пачатку 19 стст. — пасланне ў форме пісьма.

2. Уст., цяпер жарт. Пісьмо. У эпістале за 1913 год Максім Багдановіч .. прыгадваў пушкінскія брамы. Клышка.

[Ад грэч. epistole — пісьмо.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

эпі́стала

(лац. epistola, ад гр. epistole = пісьмо)

1) літаратурны твор, напісаны ў форме пісем;

2) уст. доўгі, звычайна нудны ліст.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

эпи́стола в разн. знач. эпі́стала, -лы ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

epistle [ɪˈpɪsl] n.

1. fml пасла́нне; эпі́стала

2. eccl. апо́стальскае пасла́нне

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

epistle

[ɪˈpɪsəl]

1) пасла́ньне n.

2) эпі́стала f., літарату́рны вершава́ны твор у фо́рме ліста́

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)

epistoła

ж.

1. пасланне, пісьмо; эпістала;

2. чытанне апостальскіх пасланняў (частка набажэнства)

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)