энтыме́ма

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. энтыме́ма энтыме́мы
Р. энтыме́мы энтыме́м
Д. энтыме́ме энтыме́мам
В. энтыме́му энтыме́мы
Т. энтыме́май
энтыме́маю		 энтыме́мамі
М. энтыме́ме энтыме́мах

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

энтыме́ма

(гр. enthymema)

няпоўнасцю (скарочана) прыведзены аргумент (меркаванне, вывад, доказ і г.д.), адсутныя часткі якога падразумяваюцца як відавочныя.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)