шлюзавы́

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. шлюзавы́ шлюзава́я шлюзаво́е шлюзавы́я
Р. шлюзаво́га шлюзаво́й
шлюзаво́е		 шлюзаво́га шлюзавы́х
Д. шлюзаво́му шлюзаво́й шлюзаво́му шлюзавы́м
В. шлюзавы́ (неадуш.) шлюзаву́ю шлюзаво́е шлюзавы́я (неадуш.)
Т. шлюзавы́м шлюзаво́й
шлюзаво́ю		 шлюзавы́м шлюзавы́мі
М. шлюзавы́м шлюзаво́й шлюзавы́м шлюзавы́х

Крыніцы: krapivabr2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

шлю́завы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. шлю́завы шлю́завая шлю́завае шлю́завыя
Р. шлю́завага шлю́завай
шлю́завае		 шлю́завага шлю́завых
Д. шлю́заваму шлю́завай шлю́заваму шлю́завым
В. шлю́завы (неадуш.)
шлю́завага (адуш.)		 шлю́завую шлю́завае шлю́завыя (неадуш.)
шлю́завых (адуш.)
Т. шлю́завым шлю́завай
шлю́заваю		 шлю́завым шлю́завымі
М. шлю́завым шлю́завай шлю́завым шлю́завых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

шлю́завы шлю́зный

шлюзавы́ шлюзово́й;

~вы́я рабо́чыя — шлюзовы́е рабо́чие;

○ ~ва́я ле́свіца — шлюзова́я ле́стница

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

шлю́завы, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да шлюза (у 1 знач.). Шлюзавыя вароты.

шлюзавы́, ‑а́я, ‑о́е.

Які мае адносіны да шлюза; аснашчаны шлюзамі. Шлюзавая камера. // Які звязаны з эксплуатацыяй шлюза, абслугоўваннем шлюза. Шлюзавая брыгада. Шлюзавы рабочы.

•••

Шлюзавая лесвіца — група шлюзаў, размешчаных на адным схіле.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

шлюз, -а, мн. -ы, -аў, м.

Збудаванне на рацэ, канале для пропуску суднаў пры розным узроўні вады на шляху іх руху, якое складаецца з камеры (камер) з варотамі.

|| прым. шлю́завы, -ая, -ае і шлю́зны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

шлю́зны, см. шлю́завы

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

шлю́зны, ‑ая, ‑ае.

Тое, што і шлю́завы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

шлюзово́й шлюзавы́;

шлюзово́е устро́йство шлюзаво́е абсталява́нне.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

КЕСО́Н у тэхніцы,

1) агараджальная, пераважна жалезабетонная, канструкцыя для ўтварэння пад вадой або ў воданасычаным грунце рабочай прасторы, свабоднай ад вады. Складаецца з кесоннай камеры і надкесоннага збудавання, для зносін з паверхняй мае шлюзавы апарат. Выкарыстоўваецца пры збудаванні масіўных фундаментаў, апор і інш. 2) Драўляная або метал. скрыня для частковага асушэння падводнай ч. судна з мэтай рамонту ці агляду. Унутр. бок скрыні мае выраз па форме абводу ўчастка на корпусе судна, які асушаецца.

3) Стальныя скрынкі, якія выкарыстоўваюцца ў шахтавых металург. печах і ў газавых каналах мартэнаўскіх печаў; ахаладжаюцца цыркулюючай у іх вадой або метадам выпаральнага ахаладжэння.

4) Полы каробчаты ланжэрон, які ўспрымае намаганні, што дзейнічаюць на крыло самалёта.

Кесон у будаўніцтве: 1 — шлюзавы апарат; 2 — надкесоннае збудаванне; 3 — кесон; 4 — рабочая камера.

т. 8, с. 241

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

шлю́зный шлю́завы, шлю́зны;

шлю́зные воро́та шлю́завыя (шлю́зныя) варо́ты;

шлю́зная ка́мера шлю́завая (шлю́зная) ка́мера;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)