ша́хматна-ша́шачны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. ша́хматна-ша́шачны ша́хматна-ша́шачная ша́хматна-ша́шачнае ша́хматна-ша́шачныя
Р. ша́хматна-ша́шачнага ша́хматна-ша́шачнай
ша́хматна-ша́шачнае		 ша́хматна-ша́шачнага ша́хматна-ша́шачных
Д. ша́хматна-ша́шачнаму ша́хматна-ша́шачнай ша́хматна-ша́шачнаму ша́хматна-ша́шачным
В. ша́хматна-ша́шачны (неадуш.)
ша́хматна-ша́шачнага (адуш.)		 ша́хматна-ша́шачную ша́хматна-ша́шачнае ша́хматна-ша́шачныя (неадуш.)
ша́хматна-ша́шачных (адуш.)
Т. ша́хматна-ша́шачным ша́хматна-ша́шачнай
ша́хматна-ша́шачнаю		 ша́хматна-ша́шачным ша́хматна-ша́шачнымі
М. ша́хматна-ша́шачным ша́хматна-ша́шачнай ша́хматна-ша́шачным ша́хматна-ша́шачных

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

шахматна-шашачны клуб

т. 17, с. 394

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

гросма́йстар, ‑тра, м.

1. Вышэйшае шахматна-спартыўнае званне. // Асоба, якая мае гэта званне.

2. Галава сярэдневяковага рыцарскага манашскага ордэна.

[Ням. Grossmeister.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

гросма́йстар

(ням. Grossmeister)

1) вышэйшае шахматна-спартыўнае званне;

2) галава каталіцкага духоўна-рыцарскага ордэна.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)