чэ́шска-белару́скі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. чэ́шска-белару́скі чэ́шска-белару́ская чэ́шска-белару́скае чэ́шска-белару́скія
Р. чэ́шска-белару́скага чэ́шска-белару́скай
чэ́шска-белару́скае
чэ́шска-белару́скага чэ́шска-белару́скіх
Д. чэ́шска-белару́скаму чэ́шска-белару́скай чэ́шска-белару́скаму чэ́шска-белару́скім
В. чэ́шска-белару́скі (неадуш.)
чэ́шска-белару́скага (адуш.)
чэ́шска-белару́скую чэ́шска-белару́скае чэ́шска-белару́скія (неадуш.)
чэ́шска-белару́скіх (адуш.)
Т. чэ́шска-белару́скім чэ́шска-белару́скай
чэ́шска-белару́скаю
чэ́шска-белару́скім чэ́шска-белару́скімі
М. чэ́шска-белару́скім чэ́шска-белару́скай чэ́шска-белару́скім чэ́шска-белару́скіх

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

чэ́шска-расі́йскі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. чэ́шска-расі́йскі чэ́шска-расі́йская чэ́шска-расі́йскае чэ́шска-расі́йскія
Р. чэ́шска-расі́йскага чэ́шска-расі́йскай
чэ́шска-расі́йскае
чэ́шска-расі́йскага чэ́шска-расі́йскіх
Д. чэ́шска-расі́йскаму чэ́шска-расі́йскай чэ́шска-расі́йскаму чэ́шска-расі́йскім
В. чэ́шска-расі́йскі (неадуш.)
чэ́шска-расі́йскага (адуш.)
чэ́шска-расі́йскую чэ́шска-расі́йскае чэ́шска-расі́йскія (неадуш.)
чэ́шска-расі́йскіх (адуш.)
Т. чэ́шска-расі́йскім чэ́шска-расі́йскай
чэ́шска-расі́йскаю
чэ́шска-расі́йскім чэ́шска-расі́йскімі
М. чэ́шска-расі́йскім чэ́шска-расі́йскай чэ́шска-расі́йскім чэ́шска-расі́йскіх

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

чэ́шскау́скі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. чэ́шскау́скі чэ́шскау́ская чэ́шскау́скае чэ́шскау́скія
Р. чэ́шскау́скага чэ́шскау́скай
чэ́шскау́скае
чэ́шскау́скага чэ́шскау́скіх
Д. чэ́шскау́скаму чэ́шскау́скай чэ́шскау́скаму чэ́шскау́скім
В. чэ́шскау́скі (неадуш.)
чэ́шскау́скага (адуш.)
чэ́шскау́скую чэ́шскау́скае чэ́шскау́скія (неадуш.)
чэ́шскау́скіх (адуш.)
Т. чэ́шскау́скім чэ́шскау́скай
чэ́шскау́скаю
чэ́шскау́скім чэ́шскау́скімі
М. чэ́шскау́скім чэ́шскау́скай чэ́шскау́скім чэ́шскау́скіх

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

чэ́шска-слава́цкі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. чэ́шска-слава́цкі чэ́шска-слава́цкая чэ́шска-слава́цкае чэ́шска-слава́цкія
Р. чэ́шска-слава́цкага чэ́шска-слава́цкай
чэ́шска-слава́цкае
чэ́шска-слава́цкага чэ́шска-слава́цкіх
Д. чэ́шска-слава́цкаму чэ́шска-слава́цкай чэ́шска-слава́цкаму чэ́шска-слава́цкім
В. чэ́шска-слава́цкі (неадуш.)
чэ́шска-слава́цкага (адуш.)
чэ́шска-слава́цкую чэ́шска-слава́цкае чэ́шска-слава́цкія (неадуш.)
чэ́шска-слава́цкіх (адуш.)
Т. чэ́шска-слава́цкім чэ́шска-слава́цкай
чэ́шска-слава́цкаю
чэ́шска-слава́цкім чэ́шска-слава́цкімі
М. чэ́шска-слава́цкім чэ́шска-слава́цкай чэ́шска-слава́цкім чэ́шска-слава́цкіх

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Чэшска-мараўскія плямёны 9/573

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

Нага́на ’ганьба, знеслаўленне’ (Нас.). Аддзеяслоўны назоўнік; параўн. дзеяслоў зак. трыв. ад ганіць (гл.): наганіць (Нас.), што, як здаецца, не дае падстаў лічыць яго запазычаннем з польск. nagana ’ўшчуванне, прачуханка’, а таксама ’загана, недахоп’, якое адносяць да *ganiti ’гнаць’ (Варш. сл.) або да gana, ganić; апошняе Брукнер лічыць выключна чэшска-польскім словам, запазычаным усходнімі славянамі (Брукнер, 134). Сюды ж, відаць, і нагины ’дрэнны’ (Жд. 1), параўн. польск. naganny ’дрэнны, ганебны’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Пэ́нкнуць ’трэснуць, лопнуць, раскалоцца’ (любч., Нар. словатв.; слонім., Нар. лекс.; шчуч., З нар. сл.; Сл. ПЗБ), пэньк‑ нуць, тыкнуты, пэнькнутэ ’тс’ (Сл. Брэс., Сл. ПЗБ), тыкаць ’лопаць, трэскацца, пускаць’ (Сцяшк., Сцяц., Сл. ПЗБ), тыкацца ’лопацца’ (Сл. ПЗБ). Запазычана з польск. pęknąć, pękać ’тс’, паводле Банькоўскага (2, 538), чэшска-польскай арэальнай інавацыі ад *рокь ’бутон, пупышка’, не звязанай з *pukati (гл. пукаць) і не вядомай іншым славянскім мовам; інакш Брукнер, 403. Параўн. пукаць, нукнуць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

ЖЫ́ДЛІЦКІ ((Židlicky) Вацлаў) (н. 16.4.1931, в. Купічаў Валынскай вобл., Украіна),

чэшскі літаратуразнавец і перакладчык. Д-р філалогіі (1967). Ганаровы д-р БДУ (1996). Скончыў Карлаў ун-т у Празе (1955), з 1976 праф. гэтага ун-та. Даследуе гісторыю бел. і ўкр. л-р, іх сувязі з чэш. л-рай. Аўтар прац «Украінская і беларуская літаратура ў чэшскіх перакладах» (1956), «Малы слоўнік савецкіх пісьменнікаў. Ч. 2. Украінскія і беларускія пісьменнікі» (1959, 2-е выд. 1966), «Даследаванні па гісторыі чэшска-беларускай супольнасці» (1960), «Кароткі нарыс гісторыі беларускай літаратуры» (1972); сааўтар «Слоўніка пісьменнікаў. Савецкі Саюз» (т. 1—2, 1978, арт. пра бел. і ўкр. пісьменнікаў), «Нарысаў па гісторыі літаратур народаў СССР» (1982, з Р.Паралекам) і інш. На чэш. мову пераклаў кнігі А.Адамовіча, В.Быкава, Я.Брыля, У.Караткевіча, А.Карпюка, У.Калесніка, І.Пташнікава, І.Шамякіна, асобныя творы Ц.Гартнага, К.Чорнага і інш. Укладальнік «Анталогіі сучаснай беларускай паэзіі», аднатомнікаў Я.Купалы, М.Танка і інш.

Літ.:

Гардзіцкі А. Размова з Вацлавам Жыдліцкім // Далягляды. Мн., 1980.

А.В.Мальдзіс.

т. 6, с. 463

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

МА́РЦІНУ ((Martinu) Багуслаў) (8.12. 1890, Полічка, Чэхія —28.8.1959),

чэшскі кампазітар. Чл. Чэш. акадэміі навук і мастацтваў (1931). Скончыў Пражскую кансерваторыю (1913). З 1913 скрыпач Пражскай філармоніі. У 1923—40 жыў у Парыжы. З 1941 у ЗША, выкладаў у Прынстанскім ун-це і інш. З 1953 у Францыі, Італіі, Швейцарыі. У яго разнастайнай паводле жанраў і форм творчасці спалучаліся традыцыі чэш. муз. класікі і чэшска-мараўскага фальклору з пошукамі новых шляхоў, у т.л. рысамі франц. імпрэсіянізму і неакласіцызму. Сярод твораў: оперы «Легенды пра Марыю» (паст. 1935), «Тэатр за варотамі» (паст. 1936), «Жульета» (паст. 1938), «Грэчаскія пасіёны» (паст. 1961), кіна-, радыё- і тэлеоперы; балеты «Хто самы дужы на свеце?» і «Мяцеж» (абодва паст. 1925), «Шпалічак» (са спевамі, паст. 1933) і інш.; араторыі і кантаты, у т.л. «Букет» (1937), «Палявая меса» (1939), «Гільгамеш» (1955), «Прароцтва Ісаі» (1959); 6 сімфоній (1942—53), «Помнік Лідзіцы» (1943), сімф. паэмы (1955, 1958) і інш. творы для сімф. арк.; канцэрты з арк.; камерна-інстр. ансамблі; п’есы для фп., хары, песні.

Літ.:

Гаврилова Н. Б.Мартину. М., 1974;

Мигуле Я. Б.Мартину. М., 1981.

Л.А.Сівалобчык.

т. 10, с. 149

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Нагода ’прычына, выпадак’ (ТСБМ), параўн. таксама нагодачка‑пого́дачка ’божая кароўка’ (лаг., Шатал.). Укр. нагода ’выпадак, зручны час’, польск. nagoda ’прычына, аказія, выпадак, прыгода’, чэш. náhoda ’выпадак, выпадковасць, няшчасны выпадак’. Усё да *goditi з шырокай семантыкай, у тым ліку ’чакаць зручнага выпадку, рыхтавацца да нечага’, параўн. балг. нагодя се ’прыстасавацца, патрапіць’; зыходным для беларускага слова можа быць дзеяслоў нагадзіцца ’трапіцца, выпадкова сустрэцца, нечакана з’явіцца’, параўн. безасабовы дзеяслоў нагодзіло з супрацьлеглым (адмоўным) значэннем ’не ў пару прынесла каго-н. ці што-н.’ (Нас.). Наяўнасць падобных утварэнняў у народнай мове, здаецца, здымае пытанне аб магчымым пранікненні названага слова з чэшска-польскага арэала або з эмігранцкіх выданняў, дзе яны, на думку Жураўскага (Беларуская мова і літаратура ў школе, 1988, 2, 14), «адзначаюцца значна раней, чым у нашых мясцовых беларускіх».

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)