чыжо́ў

прыметнік, прыналежны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. чыжо́ў чыжо́ва чыжо́ва чыжо́вы
Р. чыжо́вага чыжо́вай
чыжо́вае		 чыжо́вага чыжо́вых
Д. чыжо́ваму чыжо́вай чыжо́ваму чыжо́вым
В. чыжо́ў
чыжо́вага		 чыжо́ву чыжо́ва чыжо́вы
Т. чыжо́вым чыжо́вай
чыжо́ваю		 чыжо́вым чыжо́вымі
М. чыжо́вым чыжо́вай чыжо́вым чыжо́вых

Крыніцы: tsblm1996.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

чыжо́ў

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. чыжо́ў чыжо́ва чыжо́ва чыжо́вы
Р. чыжо́вага чыжо́вай
чыжо́вае		 чыжо́вага чыжо́вых
Д. чыжо́ваму чыжо́вай чыжо́ваму чыжо́вым
В. чыжо́ў
чыжо́вага		 чыжо́ву чыжо́ва чыжо́вы
Т. чыжо́вым чыжо́вай
чыжо́ваю		 чыжо́вым чыжо́вымі
М. чыжо́вым чыжо́вай чыжо́вым чыжо́вых

Крыніцы: tsblm1996.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

чыж, -а́, мн. -ы́, -о́ў, м.

Невялікая лясная пеўчая птушка сямейства ўюрковых.

|| прым. чыжо́ў, -жо́ва і чыжо́вы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

Чыжоў М. (скульптар) 7/191

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

Чыжоў В. П. 11/240

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

Чыжоў М. А. 8/144

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

Чыжоў У. С. 4/541; 8/413, 609

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

чы́ж

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. чы́ж чыжы́
Р. чыжа́ чыжо́ў
Д. чыжу́ чыжа́м
В. чыжа́ чыжо́ў
Т. чыжо́м чыжа́мі
М. чыжы́ чыжа́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Чыжы́

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Чыжы́
Р. Чыжо́ў
Д. Чыжа́м
В. Чыжы́
Т. Чыжа́мі
М. Чыжа́х

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ДЭКАРАТЫ́ЎНЫЯ ПТУ́ШКІ,

птушкі, якіх трымаюць у няволі з эстэт. і пазнавальнымі мэтамі. Яны пераважна маюць яркую афарбоўку, прыгожа спяваюць або лётаюць; у няволі не трацяць здольнасці да размнажэння. Радзіма большасці Д.п. — тропікі і субтропікі. На Беларусі найб. пашыраны канарэйкі, папугаі, ткачы і дэкар. галубы (паўліны, дутышы, якабіны, турманы, чайкі). Як дэкар. трымаюць таксама некат. птушак мясц. фауны: аўсянак, берасцянак, валасянак, заранак, крыжадзюбаў, чыжоў, шчыглоў, драздоў і інш.

Дэкаратыўныя птушкі: 1 — канарэйка зялёная; 2 — канарэйка жоўтая; 3 — шчыгол; 4 — німфавы папугай; 5 — хвалісты папугайчык; 6 — чыж; 7 — лоры; 8 — жако; 9 — паўлін; 10 — якабін; 11 — дутыш; 12 — чайка; 13 — чорна-рабы турман.

т. 6, с. 335

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)