чувя́чнік

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. чувя́чнік чувя́чнікі
Р. чувя́чніка чувя́чнікаў
Д. чувя́чніку чувя́чнікам
В. чувя́чніка чувя́чнікаў
Т. чувя́чнікам чувя́чнікамі
М. чувя́чніку чувя́чніках

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

чувя́чнік м. чувя́чник

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

чувя́чник чувя́чнік, -ка м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)