чароде́й

1. (волшебник) чарадзе́й, -дзе́я м., чараўні́к, -ка́ м.; (колдун) вядзьма́р, род. ведзьмара́ м.; вядзьма́к, род. ведзьмака́ м.;

2. перен. чарадзе́й, -дзе́я м., чараўні́к, -ка́ м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

чародей

Том: 36, старонка: 276.

img/36/36-276_1420_Чародей.jpg

Гістарычны слоўнік беларускай мовы (1982–2017)

чарадзе́й м.

1. чароде́й, волше́бник;

2. перен. чароде́й

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

чараўні́к, -ка́ м.

1. волше́бник, колду́н, чароде́й, чаровни́к, куде́сник;

2. зна́харь;

3. перен. чароде́й, чаровни́к, куде́сник

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)