Хрыпкі́

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Хрыпкі́
Р. Хрыпко́ў
Д. Хрыпка́м
В. Хрыпкі́
Т. Хрыпка́мі
М. Хрыпка́х

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Хрыпкі (в., Полацкі пав.) 6/86

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

хры́пка

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. хры́пка
Р. хры́пкі
Д. хры́пцы
В. хры́пку
Т. хры́пкай
хры́пкаю
М. хры́пцы

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

хрипя́щий

1. прич. які́ (што) хрыпі́ць, які́ (што) хры́пае;

2. прил. хры́пкі.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)