хлё́рка

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. хлё́рка
Р. хлё́ркі
Д. хлё́рцы
В. хлё́рку
Т. хлё́ркай
хлё́ркаю
М. хлё́рцы

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

хлёрка ж., разг. хло́рная и́звесть, хло́рка

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

хлёрка, ‑і, ДМ ‑рцы, ж.

Разм. Хлорная вапна ў выглядзе раствору або парашку.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

хло́рка прост. хлёрка, -кі ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

хлорка хлёрка ж. Chlorkalk [´klo:r-] m -(e)s

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

жаве́ль м., хим. жаве́ль, -вялю́ м., хлёрка, -кі ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

хло́рный хим. хло́рны;

хло́рная кислота́ хло́рная кіслата́;

хло́рная и́звесть хло́рная ва́пна, разг. хлёрка.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

chlorek, ~ku

chlor|ek

м.

1. соль салянай кіслаты; хларыд;

2. жавель;

3. хлёрка

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

bleach

[bli:tʃ]

1.

v.t.

бялі́ць; выбе́льваць

2.

v.i.

1) выбе́львацца

2) бяле́ць, бля́кнуць, бле́кнуць

3) выгара́ць; ліняць, выцьвіта́ць (на со́нцы)

3.

n.

1) хлёрка f.

2) бяле́ньне n.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)