Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
фа́ска1, ‑і, ДМ фасцы; Рмн. ‑сак; ж.
Спец. Скошаная частка рабра, канта на драўляных, металічных і іншых вырабах. І калі разец канчаў знімаць апошнюю фаску — нібы ачнуўся хлопец.Ваданосаў.
[Ад франц. facette.]
фа́ска2, ‑і, ДМ фасцы; Рмн. ‑сак; ж.
Разм.Памянш.да фаса; невялікая фаса. З Балачанкі прывёз фаску салёных грыбоў.Колас.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
фа́скаж.тэх. Fáse f -, -n, Schrägkante f -, -n
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
фа́ска
(ад фр. facette = грань)
скошаная частка рабра, канта на драўляных, металічных і іншых вырабах.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
фаска
Том: 35, старонка: 396.
Гістарычны слоўнік беларускай мовы (1982–2017)
ЗЯНКО́ЎКА,
шматлязовы рэжучы інструмент для атрымання канічных або цыліндрычных паглыбленняў, апорных плоскасцей вакол адтулін, зняцця фасак цэнтравых адтулін. Апрацоўка З. (зенкаванне) робіцца на свідравальных або спец. цэнтровачных станках (часам з дапамогай дрыля або ўручную).