учу́ты

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. учу́ты учу́тая учу́тае учу́тыя
Р. учу́тага учу́тай
учу́тае		 учу́тага учу́тых
Д. учу́таму учу́тай учу́таму учу́тым
В. учу́ты (неадуш.)
учу́тага (адуш.)		 учу́тую учу́тае учу́тыя (неадуш.)
учу́тых (адуш.)
Т. учу́тым учу́тай
учу́таю		 учу́тым учу́тымі
М. учу́тым учу́тай учу́тым учу́тых

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

учу́ты

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. учу́ты учу́тая учу́тае учу́тыя
Р. учу́тага учу́тай
учу́тае		 учу́тага учу́тых
Д. учу́таму учу́тай учу́таму учу́тым
В. учу́ты (неадуш.)
учу́тага (адуш.)		 учу́тую учу́тае учу́тыя (неадуш.)
учу́тых (адуш.)
Т. учу́тым учу́тай
учу́таю		 учу́тым учу́тымі
М. учу́тым учу́тай учу́тым учу́тых

Кароткая форма: учу́та.

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

учу́ты разг.

1. расслы́шанный, услы́шанный;

2. учу́янный;

1, 2 см. учу́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

учу́ты, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад учуць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

учу́янный учу́ты, счу́ты;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

услы́шанный

1. пачу́ты; учу́ты; счу́ты;

2. пачу́ты; счу́ты;

3. пачу́ты; см. услы́шать;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)