унармо́ўваць
дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
унармо́ўваю |
унармо́ўваем |
| 2-я ас. |
унармо́ўваеш |
унармо́ўваеце |
| 3-я ас. |
унармо́ўвае |
унармо́ўваюць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
унармо́ўваў |
унармо́ўвалі |
| ж. |
унармо́ўвала |
| н. |
унармо́ўвала |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
унармо́ўвай |
унармо́ўвайце |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| цяп. час |
унармо́ўваючы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
унармо́ўваць несов. нормирова́ть
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
унармо́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да унармаваць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
унармава́ць, -му́ю, -му́еш, -му́е; -му́й; -мава́ны; зак., што.
Прывесці да нормы.
У. напісанне ўласных імён.
|| незак. унармо́ўваць, -аю, -аеш, -ае.
|| наз. унармава́нне, -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)