умля́ут

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. умля́ут
Р. умля́ута
Д. умля́уту
В. умля́ут
Т. умля́утам
М. умля́уце

Крыніцы: nazounik2008.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

умля́ут лингв. умля́ўт, -та м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

умля́ут

(ням. Umlaut)

лінгв. прыпадабненне галоснага гуку кораня галоснаму гуку суфікса ў германскіх мовах, г.зн. замена гукаў a, o, u на ä, ö, ü.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

умля́ўт м., лингв. умля́ут

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Úmlaut m -(e)s, -e лінгв. умля́ут

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)