улады́чыца

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. улады́чыца улады́чыцы
Р. улады́чыцы улады́чыц
Д. улады́чыцы улады́чыцам
В. улады́чыцу улады́чыц
Т. улады́чыцай
улады́чыцаю		 улады́чыцамі
М. улады́чыцы улады́чыцах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

улады́чыца ж., книжн. влады́чица

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

улады́чыца, ‑ы, ж.

1. Жан. да уладыка (у 2 знач.).

2. Эпітэт багародзіцы ў рэлігійных творах.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

улады́ка, -і, мн. -і, -ды́к, м.

1. Тытулаванне архірэя.

2. Тое, што і уладар.

|| ж. улады́чыца, -ы, мн. -ы, -чыц (да 2 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

влады́чица

1. уст., высок. улада́рка, -кі ж., валада́рка, -кі ж.;

2. церк. улады́чыца, -цы ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)