тае́жніца

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. тае́жніца тае́жніцы
Р. тае́жніцы тае́жніц
Д. тае́жніцы тае́жніцам
В. тае́жніцу тае́жніц
Т. тае́жніцай
тае́жніцаю		 тае́жніцамі
М. тае́жніцы тае́жніцах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

тае́жніца ж. таёжница

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

тае́жніца, ‑ы, ж.

Жан. да таежнік.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

тае́жнік, -а, мн. -і, -аў, м.

Чалавек, які жыве ў тайзе і займаецца таежным промыслам.

|| ж. тае́жніца, -ы, мн. -ы, -ніц.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

таёжница тае́жніца, -цы ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)