счышча́ць

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. счышча́ю счышча́ем
2-я ас. счышча́еш счышча́еце
3-я ас. счышча́е счышча́юць
Прошлы час
м. счышча́ў счышча́лі
ж. счышча́ла
н. счышча́ла
Загадны лад
2-я ас. счышча́й счышча́йце
Дзеепрыслоўе
цяп. час счышча́ючы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

счышча́ць несов. счища́ть

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

счышча́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да счысціць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

счышча́ць ábputzen vt, säubern vt; réinigen vt; schälen vt (шалупінне і г. д.)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

счы́сціць, счы́шчу, счы́сціш, счы́сціць; счы́шчаны; зак., што.

Чысцячы, зняць з паверхні чаго-н.

С. фарбу з шыбы.

|| незак. счышча́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

счища́ть несов. счышча́ць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

счышча́цца, ‑аецца; незак.

1. Незак. да счысціцца.

2. Зал. да счышчаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

sczyszczać

незак. счышчаць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

адшчо́ўкваць

‘утвараць рэзкі, адрывісты гук пры ўдары, сутыкненні, у час работы якога-н. апарата, прыбора, механізма і пад.; лічыць што-небудзь; счышчаць што-небудзь’

дзеяслоў, пераходны/непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. адшчо́ўкваю адшчо́ўкваем
2-я ас. адшчо́ўкваеш адшчо́ўкваеце
3-я ас. адшчо́ўквае адшчо́ўкваюць
Прошлы час
м. адшчо́ўкваў адшчо́ўквалі
ж. адшчо́ўквала
н. адшчо́ўквала
Загадны лад
2-я ас. адшчо́ўквай адшчо́ўквайце
Дзеепрыслоўе
цяп. час адшчо́ўкваючы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Рыдлява́ць ’счышчаць бруд з паверхні чаго-небудзь’ (глыб., Сл. ПЗБ), рыдлава́ць ’капаць зямлю рыдлёўкай’ (Сл. Гродз.). Да рыдлёўка (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)