су́мерки ед. нет
1. змрок, род. змро́ку м., змярка́нне, -ння ср., пры́цемак, -мку м.;
в су́мерках пры́цемкам;
2. перен. заняпа́д, -ду м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
адвячо́рак, -рка м. предвече́рнее вре́мя; су́мерки мн.
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
змро́кам нареч. на исхо́де дня, в су́мерки
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
пры́цемкам нареч. в су́мерках, в су́мерки; за́темно
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
суто́нне ср., мн. нет, обл. су́мерки ед. нет
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
пры́цемак, -мку м.
1. (слабое освещение) полумра́к, полутьма́ ж.; су́мрак;
у гэ́тым пако́і заўсёды п. — в э́той ко́мнате всегда́ полумра́к;
2. су́мерки ед. нет;
набліжа́ўся п. — надвига́лись су́мерки;
◊ на ~мку — в су́мерки
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ша́ры обл. се́рый (с коричневым оттенком);
◊ ша́рая гадзі́на — су́мерки
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
змярка́нне ср.
1. наступле́ние су́мерек;
2. (полутьма перед наступлением вечера) су́мерки ед. нет
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ГОЛ, Голь (Goll) Іван
[сапр. Ланг (Lang) Ісаак; 29.3.1891, г. Сен-Дзье, Францыя — 14.3.1950],
нямецкі і французскі пісьменнік. Першы зб. вершаў «Панамскі канал» (1912) стаў буйной з’явай ням. экспрэсіянізму. З 1914 у Швейцарыі, дзе выдаў кнігі супраць вайны («Інтэрнацыянальныя элегіі», 1915, «Пекла», 1919, і інш.). З 1919 жыў у Францыі, стаў прыхільнікам сюррэалізму. Яго «звышдрамы», напісаныя ў гратэскна-футурыстычнай манеры («Мафусаіл, або Вечны буржуа», 1922, і інш.) прадугадалі сучасны тэатр абсурду. Аўтар трылогіі «Песні пра каханне» (1925—27, разам з жонкай К.Гол), цыкла вершаў на ням. і франц. мовах «Песня пра Іаана Беззямельнага» (1934—44). У 1939—47 жыў у ЗША.
Тв.:
Рус. пер. — у кн.: Сумерки человечества. М., 1990.
Г.В.Сініла.
т. 5, с. 321
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
БЭН ((Benn) Готфрыд) (2.5.1886, г. Мансфельд, Германія — 7.7.1956),
нямецкі паэт і пісьменнік. Пачынаў як паэт-экспрэсіяніст. Уменне спалучаць прыгожае з агідным, дэманстраваць найб. цяжкія і страшныя бакі жыцця, праўдзіва гаварыць пра чалавечыя пакуты выявілася ўжо ў першых зб-ках «Морг» (1912), «Плоць» (1917), «Шчэбень» (1919). У гады нацысцкага рэжыму Бэн у т.зв. унутр. эміграцыі. Яго творы забаронены да друку. У зб-ках «Статычныя вершы» (1948), «П’яны прыліў» (1949), «Дыстыляцыі» (1953) і інш. пераважалі філас. матывы, разважанні над шляхамі цывілізацыі (у свеце крывавых падзей 20 ст. погляд паэта часта песімістычны), над вечнай адзінотай чалавека, душу якога можа выратаваць толькі мастацтва. Позняй лірыцы Бэна ўласцівыя класічная яснасць і філігранная апрацоўка формы. Аўтар аповесці «Пталамеец» (1949), літ.-крыт. і публіцыст. артыкулаў.
Тв.:
Рус. пер. — Сумерки человечества. М., 1990;
Избр. стихотворения. М., 1994.
Г.В.Сініла.
т. 3, с. 384
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)