струпяне́лы, -ая, -ае (разм.).

1. Які стаў трупам.

2. перан. Які спужаўся, скамянеў ад страху.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

струпяне́лы

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. струпяне́лы струпяне́лая струпяне́лае струпяне́лыя
Р. струпяне́лага струпяне́лай
струпяне́лае		 струпяне́лага струпяне́лых
Д. струпяне́ламу струпяне́лай струпяне́ламу струпяне́лым
В. струпяне́лы (неадуш.)
струпяне́лага (адуш.)		 струпяне́лую струпяне́лае струпяне́лыя (неадуш.)
струпяне́лых (адуш.)
Т. струпяне́лым струпяне́лай
струпяне́лаю		 струпяне́лым струпяне́лымі
М. струпяне́лым струпяне́лай струпяне́лым струпяне́лых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

струпяне́лы разг.

1. уме́рший, околе́лый;

2. перен. оцепене́вший, оцепене́лый, обомле́вший, обомле́лый

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

струпяне́лы, ‑ая, ‑ае.

Разм.

1. Тое, што і струпелы.

2. перан. Які спужаўся, скамянеў ад страху.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)