Старажо́ўцы

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Старажо́ўцы
Р. Старажо́ўцаў
Д. Старажо́ўцам
В. Старажо́ўцы
Т. Старажо́ўцамі
М. Старажо́ўцах

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Старажоўцы (в.) 4/449; 10/48

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

старажо́ўка

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. старажо́ўка старажо́ўкі
Р. старажо́ўкі старажо́вак
Д. старажо́ўцы старажо́ўкам
В. старажо́ўку старажо́ўкі
Т. старажо́ўкай
старажо́ўкаю		 старажо́ўкамі
М. старажо́ўцы старажо́ўках

Крыніцы: nazounik2008, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прабадзя́цца, ‑дзяюся, ‑дзяешся, ‑дзяецца; зак.

Разм. Прабыць, правесці дзе‑н. час, звычайна марна. Першы дзень прабадзяліся [здраднікі] па Старажоўцы безвынікова. Новікаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)