спіне́т

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. спіне́т спіне́ты
Р. спіне́та спіне́таў
Д. спіне́ту спіне́там
В. спіне́т спіне́ты
Т. спіне́там спіне́тамі
М. спіне́це спіне́тах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

спіне́т м., муз. спине́т

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Спінет (муз. інструмент) 7/310

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

спіне́т

(іт. spinetta, ад Spinetti = прозвішча іт. музычнага майстра)

невялікі клавесін чатырохвугольнай або трохвугольнай формы з адзінарнымі струнамі і гукарадам да чатырох актаў.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

спине́т муз. спіне́т, -та м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Spinétt n -s, -e муз. спіне́т

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)